Pagina 2 van 25 pagina's < 1 2 3 4 > Last »
#86 BINNENSTEBUITEN/ NOT GOING HOME
#85 BINNENSTEBUITEN/ WEEKENDLICHT
WEEKENDLICHT
Ze hangen. De trappen. Naar schatting 2001 keer ben ik ladders opgeklommen om de installatie in Pand Paulus gereed te krijgen. Met enige trots keek ik naar De Statige, De Kanten en De Wilde (trappen, natuurlijk - meer en mooiere foto’s volgen!), toen de makelaar van de eerste verdieping er aan kwam. Hij bonkte met z’n vette overdekte reclamefiets tegen de deuren van de galerie.
“U mag alvast komen kijken”, moedigde ik hem aan. De makelaar kwam de galerie in, zag de trappen en voelde zich verplicht er iets over te zeggen. Hij wilde “niet negatief zijn”, zei hij, maar z’n adem rook naar iets anders. Hij stond in mijn prive’gebied, dat wil zeggen, binnen de cirkel waar alleen kind en man mogen staan en hooguit een goede vriend. Misschien heeft een makelaar, die beroepshalve huizen van particulieren binnendringt, zoiets niet meer in de gaten. “Ik vind er niks aan”, ademde hij.
“Ja, dat kan”, antwoordde ik goedmoedig.
” Heb je niks wat je kunt verkopen?”
“M’n ziel heb ik een poos terug al verkocht”, zei ik, ” dus we staan nu op de koopjeszolder, tussen de aanbiedingen.”
“He, wat bedoel je?”
“Ik bedoel dat dit het is. Dit is het.”
Hij informeerde niet hoeveel ik voor mijn ziel had gekregen, of wie de opkoper was geweest, maar had wel belangstelling voor de kratten bier die in een hoek wachtten op bezoekers.
De volgende dag streek het weekendlicht van autonoom projecteur (zoals hij zichzelf noemt) Erik Ruttgers over de trappen: een wilde ruit in plaats van de kalme rode streep wandelde over de kleine grijze trap.
Mensen kijken meestal een paar seconden naar je werk, dus hadden we besloten de bezoekers in drukke weekeinden te vangen met in het oog springende trappenbelichting. Het doordeweekse, rustige licht bewaren we voor kalme dagen, voor de liefhebber.
Bij de opening hield ik een toespraakje dat dadelijk commentaar opleverde. “Zoiets moet je echt nooit meer doen.” Zei de ene helft van Het Instituut, dat ook aanwezig was. “Je stond stijf en harkerig op dat krukje”, vervolgde de instituutshelft.
“Maar zo ben ik. Ik kan mijn charmante persoonlijkheid niet goed over het voetlicht brengen.”
“Je hebt ook geen charmante persoonlijkheid”, oordeelde de instituutshelft.
“Nou, dat valt reuze mee hoor”, vergoelijkte de kleinste van Het Instituut.
Maar gelukkig ziet m’n werk er weer eens beter uit dan ik zelf.Dus komt kijken! Het kan nog. En zondag de twaalfde hebben we er weer muziek bij.
#84 BINNENSTEBUITEN/ DE TRAPPEN ZIJN KLAAR
#83BINNENSTEBUITEN/ HET GETEISEM VAN DE VRIJHEID
Politiek is niks voor kunstenaars. Maar we moeten wel. In m’n atelier luister ik veel naar de radio, die tegenwoordig genoeg heeft aan voetbal en drie namen. Thuis lees ik de krant en sla ik boeken op, om de goede moed erin te houden. Vooral nu de mensen aan de macht zijn die “eindelijke mogen zeggen wat ze denken” en die met dezelfde energie, anderen dit recht ontzeggen. Dan heet het demoniseren.
We zijn in korte tijd zo gewend geraakt aan het beperkte vocabulaire van de PVV dat voorheen nette politieke partijen zich ongegeneerd kunnen profileren als xenofoben en de taal en plannen van Wilders adopteren. Dat noemen ze temmen. Maar het is voor iedereen duidelijk dat de dompteur blond geverfd haar heeft.
Over deze man is al meer gezegd dan noodzakelijk, behalve dan in termen die de situatie precies weergeven, want dan ben je aan het demoniseren. Toch zal ik nu ook eens schrijven wat ik denk: de PVV is geteisem. Waarom, dat zal ik je uitleggen.
Allereerst is de PVV een partij met totalitaire neigingen, een partij waar maar één man het woord mag voeren. Discussie met andersdenkenden wordt gemeden, PVV-leden die in het openbaar iets willen zeggen, worden door Wilders de mond gesnoerd.
De ideeën van Wilders zijn net zo simpel als ze plat zijn en gestoeld op drie peilers: angst, onvermogen en afkeer. Angst voor de islam (voor niet-Westerse buitenlanders in het algemeen), onvermogen om in onze maatschappij de veranderingen en problemen die immigratie bracht in banen te leiden, en afkeer van alles wat niet in één oogopslag te doorgronden valt: kunst. Daarmee is Wilders een evenbeeld geworden van juist degenen voor wie hij bang is. Hij kent slechts één middel om aan zijn angst, onvermogen en afkeer een eind te maken: snijden. Wie en wat hem onwelgevallig is, moet weg. Het land uit, de gevangenis in, de subsidie ingetrokken. Dat gaat uiteraard gepaard met de wens tot het uitbreiden van de politiemacht, met verdeel en heers, met minachting. Ik doe een
greep uit het partijprogramma van de PVV zoals dat te vinden is op internet:
- ” Etnische registratie voor iedereen. Inclusief vermelding ‘Antilliaan’ .”
- “De politie moet heer en meester zijn op straat. 10.000 agenten meer.”
- “Niet-Nederlanders die een misdrijf plegen direct uit Nederland verwijderen.”
-“Omkering bewijslast bij noodweer in eigen woning/bedrijf.”
-“De PVV wil de vrijheid van rechters aan banden leggen.”
-“Falende leden van de zittende en staande magistratuur weg.”
- “Schaf de Eerste Kamer af.”
-“We houden subsidie voor musea, bibliotheken en ons erfgoed in ere, maar kunstsubsidies schaffen we af.”
Kunst, altijd een gevoelige graadmeter voor de kwaliteit van een landsbestuur, is in totalitaire systemen gewoonlijk de klos. In een democratie kun je het ook eenvoudiger oplossen door de 0,4 % van het staatsbudget voor kunst te laten krimpen tot niets en zeggen dat “de markt” het werk moet doen. Dan sluiten de theaters en de galeries vanzelf. De anderhalve man en een paardenkop die nog een kaartje voor de opera of voor een musical kunnen betalen, zijn immers niet in staat om dergelijke instellingen uit eigen portemonnee open te houden. Je kunt je daarom serieus afvragen of het verschil tussen ontaard en elitair niet neerkomt op een geldkwestie.
Het feit dat Wilders niet op de gebruikelijke manier deelneemt aan een regering en in een luxueuze gedoogpositie zit, maakt hem machtiger. Zo kan hij buiten de democratie om functioneren in een democratisch stelsel. Met andere woorden: de partij van Wilders krijgt macht die het nette aanzien heeft van democratie, zonder er wezenlijk aan te hoeven deelnemen. De gevolgen van de uitvoering van zijn plannen komen op conto van anderen. Deze onhygiënische situatie heeft onder meer kunnen plaatsvinden doordat de VVD en (uiteindelijk) het CDA uit hang naar macht, vieze handen geen bezwaar vinden.
De reacties in Nederlandse kranten en in nieuwsrubrieken op de Nederlandse tv en radio, variëren van licht teleurgesteld tot instemmend. Dat de situatie méér dan verontrustend is, hoor ik geen Nederlandse journalist hardop zeggen. Het lijkt of sommigen bang zijn voor Wilders en zijn aanhang, maar het gros heeft de xenofobie en de kunsthaat ingeslikt en tot gangbare, dagelijkse kost gemaakt en is al lang niet meer op zoek naar legitimatie hiervoor.
Dat de rechten van de mens in Nederland, volgens zowel Wilders als de VVD, moeten degraderen tot rechten voor autochtone Nederlands, zal door het Hof in Den Haag en door de EU worden aangevochten. Het akelig feit blijft, dat een regering die het ondermijnen van mensenrechten propageert - of dat nu een wettelijk basis krijgt of niet - de moslims en Antillianen in ons land tot tweederangsburgers maakt.
In deze door en door verziekte atmosfeer wordt door CDA en VVD een bom gelegd onder de restanten van onze verzorgingsstaat. Wilders houdt zijn naar de VOC hunkerende aanhang voor dat “het kiezen is of delen: of een verzorgingsstaat of een immigratieland” en wil tegelijk de belastingen verlagen. Dat een verzorgingsstaat niet zonder belastingen kan bestaan, negeert hij. De keuze die hij het electoraat voorhoudt is fictioneel. Ook omdat hier in feite wordt gezegd dat immigranten al het geld opslobberen dat volgens de PVV alleen bestemd is voor werkloze autochtonen, zieken en bejaarden. Hij gaat onder meer voorbij aan het gegeven dat de meeste ‘immigranten’ gewoon werken en ook belasting betalen.
Daarbij komt dat het regeerakkoord reeds grootschalige bezuinigingen voorstaat die met name de middenmoot en de allerarmsten treffen.
Het is niet ondenkbaar dat hierdoor meer mensen onder de armoedegrens zullen raken. Deze nieuwe armen zullen zich afreageren op de twee door Wilders aangewezen zondebokken: de Europese Unie en de immigranten. Mogelijke scenario’s die daarop volgen kan iedereen zelf bedenken.
Een samenleving waarin ik als kunstenaar word geminacht, waarin klassieke muziek, kennis over klimaatverandering en mededogen met politieke vluchtelingen worden afgedaan met “linkse kerk”, vind ik een gruwel.
Mijn opa (Vierstra), die als gewetensvol sociaal-democraat in de Tweede Wereldoorlog door Rauter werd opgepakt en vervolgens bijna een jaar in kamp Vught doorbracht, kende heel goed het verschil tussen een maakbare samenleving en Nationaal Socialisme. Dat de PVV de onbeschoftheid heeft om in hun partijprogramma te schrijven:” Op 4 mei gedenken wij de slachtoffers van het (nationaal) [sic] socialisme”, alsof het in Duitsland de socialisten waren die zorgden voor horror zonder weerga, tekent Wilders als een ongegeneerd manipulator van geschiedenisfeiten.
Nederland is (ondanks de VOC) een land zo groot als een pinknagel en kan niet anders dan meedobberen op economische stromen. We hebben daarop weinig invloed. Het is daarom ijdelheid te zeggen dat we de EU niet nodig hebben, dat we het zelf wel doen, alsof wen een autarkische samenleving zijn die genoeg heeft aan een vlag, een volkslied en een ‘volksheld’.
Vrijheid is een lastig begrip. In een echte democratie zou vrijheid moeten bestaan uit individuele vrijheid, vrijheid voor iedere burger. Bij de PVV betekent vrijheid iets anders: het losslaan van de ankers van Nederland uit bestaande, wettelijke kaders en verdragen (denk hierbij met name aan milieuverdragen en aan mensenrechten). De PVV lacht om de vrijheid van het individu.
Wilders zelf ontloopt intussen elke publieke discussie en heeft zich daarmee ongrijpbaar gemaakt. Een partij die niet deelneemt aan het openbare debat zou wegens spelbreuk ontbonden moeten worden.
(Er volgt een Naschrift.)
#82 BINNENSTEBUITEN/ KUNST EN DE HUISKAMER 2010 - GLUREN OP NIVEAU
Voor de jaarlijkse Blijdorpse kunstmanifestatie Kunst in de Huiskamer, onttrok ik me ook dit jaar weer aan bezoekers in mijn woonkamer. De belangstelling om vanaf bouwladders op de stoep naar binnen te gluren, was enorm.
De etalage:
Detail:
En een selectie van de gluurders:
