Pagina 2 van 40 pagina's  <  1 2 3 4 >  Last »

#224 IMPROVISATIEKUNSTENAAR

image


Het debat over ‘nationale identiteit’  laat me niet koud. Integendeel. Ik improviseer elke dag een nieuwe identiteit als het moet. Hoewel natuurlijk iedereen tot aan z’n dood moet improviseren, durf ik te beweren dat ik met kop en schouders boven jullie uitsteek als het op improviseren aankomt. Misschien moet ik me eerder ‘improvisatrice’ noemen dan kunstenaar.
Niet voor niets zegt een vriendin als Nicôle over mijn keuken: ‘Het lijkt hier wel een camping’.

Op gewiekste wijze weet ik spullen te gebruiken voor iets anders dan waarvoor ze oorspronkelijk ontworpen zijn. De enige die mij, lokaal, wellicht naar de kroon steekt, is Trubus. Die heeft in z’n achtertuin een jaloersmakend kot opgericht van gevonden hout. Maar de echte improvisator is meestal een vrouw van middelbare leeftijd. Wij kunnen een gevoel voor het absurde (want tragische) in het leven, combineren met het praktische. Waar mannen blijven zoeken naar definitieve oplossingen, weten wij al lang dat die er niet zijn.

Vinden, oprapen, hergebruiken. Monter accepteren van kieren en gaten. Geen voorwerp neem ik serieus. (Behalve de verdovingsnaald van de tandarts.) En wat is ‘nationale identiteit’ anders dan een complex kunstwerk van samengeraapte identiteiten die elkaar niet serieus nemen? De kwestie is deze: je moet het zien.
Niet denken: oh, vroeger was die lamp zo mooi, en nu istie aan het vergaan. Nee. In elk kaduuk centrale verwarmingselement schuilt een tafeltje. En in iedere autochtoon een migrant. Alles is tijdelijk. En nationale identiteit het tijdelijkste van alles.


| mv | Fri, 03 Mar 2017 |



#223 VERSTUUR NOOIT DE HELE PERSOON!

image

Op onze tv desintegreren de lichamen van nieuwslezers tot kleine vierkanten. Vooral Twan Huys heeft die neiging, terwijl de gezichten van correspondenten in Brussel en in Moskou goed bij elkaar blijven. Soms lijkt het of dat iets te maken heeft met de kwaliteit van hun werk. Waar Twan een samenraapsel van toevallige pixels wordt als hij een politicus interviewt, blijft Arjen Noorlander goed zichtbaar aaneen. Houd het scherp Twan!
Maar natuurlijk is het de scartkabel, of de stekkeringang, of ‘iets bij Ziggo’ dat we telkens het woord ‘signaalverlies’ op het scherm krijgen.
Mijn zeventienjarige dochter lacht me uit om mijn ‘signaalverlies’.  Haar smartphone bijvoorbeeld, wéét welke route ze elke dag fietst.
‘Hoe weet die telefoon nou, waar jij je bevindt?’

Daar heeft ze geen antwoord op. En dat zo’n bloedhond in je broekzak onsmakelijk kan zijn, moet ik haar uitleggen; van privacy heeft de swipe-generatie geen kaas gegeten. Wel heeft ze door dat je jezelf nooit virtueel moet blootgeven. Zij gebruikt instagram en snapchat, hoewel ik er zelf niets van geloof dat ‘zij van snapchat’ na enkele seconden het verstuurde beeld uit de cloud werpen ( of waar het beeld dan ook is). Ik verdenk ze ervan dat ze ergens een archief houden.
Daarom zeg ik m’n dochter: ‘Verstuur nooit de hele persoon! En nooit foto’s van etentjes met je echte vrienden, of van de dingen die er voor jou werkelijk toe doen. Die moet je niet openbaar maken, dan kan iedereen zich ertegenaan bemoeien. En dan heb je geen reserves voor als het gaat guren.’
Dat laatste is een lastig concept voor degenen die juist troost zoeken bij een scherm of in het virtuele.
‘Maar jij hebt last van signaalverlies,’ zegt zij. 
    Ja, denk ik. Dat is waar. Zo begint het natuurlijk, het einde.

(Als remedie gauw even op youtube Beirut luisteren, Elephant Gun. Die vent die met die trompet in zee! Filmpje kan ik hier niet plaatsen wegens walgelijke reclame voordat Beirut zelf begint. Dan sluipt de commercie ook op dit weblog naar binnen.)


| mv | Tue, 28 Feb 2017 |



#222 HET SOKKENORGEL

image


Omdat hij denkt aan ongelukken, onverwachte ziekenhuisopnames, en de conclusie aldaar, weigert hij zijn teennagels te lakken.
‘Kom op, zeg ik,’ kies een kleur. ‘Het beste bewijs dat nagellak helpt tegen kalknagels, ben ik. Ik heb ze niet. En ze gaan heus niet zomaar de verkeerde operatie uitvoeren. Voor een geslachtsverandering moet je geloof ik vaker “ja ik wil,” zeggen, dan voor een vlot levenseinde.’
Een volgende remedie tegen kalknagels komt van W.: sokken apart wassen.
Alhier hebben we veel enkele exemplaren die ik aan een ding hang waarvan ik niet precies weet waarvoor het bedoeld is. Ik heb het ding gekocht bij een kringloopwinkel en nu bevindt dit sokkenorgel zich in mijn werkkamer.
De sokken die we ervan verdenken dat ze kalknagelschimmels doorgeven, hangen nu ook aan het sokkenorgel. Ze zien er schuldbewust uit: slurf naar beneden, ‘wij konden het ook niet helpen’.  Zodra je ze ervan beschuldigt dat ze de dragers zijn van het kwaad, gaan ze zich daarnaar gedragen. Deemoedig, een vleugje opstand bij de kronkel van de tenen, omdat zij er toevallig uitgepikt zijn, terwijl het even goed andere geweest konden zijn. Moet ik mijn oordeel opschorten?
Het is opmerkelijk zo snel als voorwerpen vermenselijken.

 


| mv | Tue, 21 Feb 2017 |



# 220 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

THUISKOMEN

‘Alikhan Abdollahi
Afghaanse emigrant en oud-conciërge die door een ontmoeting met de Iraanse autodidacte meester Hasan Hazer Moshar geïnspireerd raakte om een mythische menagerie van eierdozen en lijm te maken.’
[…]
‘Aloïse Corbaz
Zwitserse gouvernante wier verbeelde verhouding met keizer Wilhelm II een sensueel en vermeend schizofreen oeuvre aanwakkerde van poëtische tekeningen, collages en muurschilderingen.’
[…]
Marike Vierstra, in Rotterdam (Holland) opgeleid kunstenaar die als erfgename van de in onbruik geraakte kolenmijn Wilhelmina- Theresia, talloze kunstwerken van steenkool maakte, meestal voor haar Geheugentheater, waartoe ook tientallen van haar merkwaardige tekeningen en schilderijen horen.
[…]
‘Joseph Yoakum
Actie-avonturier en onbetrouwbare verteller wiens jaren in het circus, het leger en op zee leidden tot een invloedrijk oeuvre van schetsen, kaarten en duizend verafgelegen berglandschappen uit zijn herinnering. […]’

( The Museum of everything was (op Vierstra na) te zien in de Kunsthal in Rotterdam. Alle bovenstaande teksten, behalve die over Vierstra, zijn geciteerd uit een folder bij genoemde tentoonstelling.)

image


| mv | Thu, 30 Jun 2016 |



# 219 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

COLLEGA’S

Iemand laat op een kantoor een foto zien van z’n kind.
Een vrouw haalt haar schouders op, en zegt: ‘Ik heb nu eenmaal niets met kinderen.’
Een man vraagt: ‘Is het zo’n kind dat van die speciale schoentjes nodig heeft?’
Iemand anders kijkt niet, en laat gelijk foto’s van haar eigen kinderen zien.


image


| mv | Wed, 29 Jun 2016 |



Pagina 2 van 40 pagina's  <  1 2 3 4 >  Last »

 
English | Nederlands

Links

Rotterdamse kunstenaars

Chrystl Rijkeboer


Archief

2018
April
2017
March
February
2016
June
May
2015
March
February
January
2014
December
November
July
June
May
March
February
2013
October
June
2012
November
October
September
August
July
June
May
April
March
February
January
2011
December
November
September
August
2010
December
November
September
August
July
June
May
April
January
2009
December
September
July
May
March
February
January
2008
October
September
July
June
May
April
March
February
January
2007
December
November
October
September
July
June
May
April
March
February
January
2006
November
October
September
August
July
June
May
April
March
2005
October
May
March
February
2004
October
September
August
July
June
May