Pagina 3 van 39 pagina's  <  1 2 3 4 5 >  Last »

# 217 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

Verdwenen

Ik weet meer van mijn familie door wat ze weggooiden, dan door wat ze bewaarden.
Mijn oma, van vaderskant, vertelde lang geleden over een correspondentie tussen de schrijver Frederik van Eeden (1860 – 1932) en mijn opa. Van Eeden had, ten tijde van de correspondentie, net zijn socialistische tuinbouwkolonie Walden opgericht. Mijn opa, een vurige, Friese socialist, toen huisschilder van beroep (geloof ik) schreef brieven naar Van Eeden. En, kreeg brieven terug.
‘Waar zijn die brieven,’ vroeg ik gretig aan mijn oma.
‘Nou, die heb ik weggegooid,’ antwoordde ze. ‘Ze gingen alleen maar over het kweken van grauwe erwten.’


image


| mv | Mon, 27 Jun 2016 |



# 216 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

image

Bijwerkingen bij Brexit

49 procent van de gebruikers van dit geneesmiddel zegt last te krijgen van de volgende hallucinatie: gebruikers voelen zich als iemand die is opgevangen in zijn eigen regio.


| mv | Fri, 24 Jun 2016 |



# 215 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

IN DE REGEN
(naar Potgieter)

Onder de slurpende berk staat een enkeldiepe plas, het grasveldje is veranderd in blubber. In een wit waas, staan de struiken en planten, ze groeien, zonder bloemen te maken, ze bukken onder het witte waas van regen, ze zuigen zich vol. Maar onder het groen, op het donker van de grond, stroomt regenwater naar het diepste punt van de tuin: het werkschuurtje.
Naast harken en een grasmaaier, heb ik er een tafel in weten te proppen en twee metalen rekken met plasticbakken vol materialen. Spaanplaat staat in de schuur klaar, om tegen de houten wanden getimmerd te worden. Daarop wil ik wandlampen monteren: het kan donker worden in het schuurtje.
Nu is het er te vochtig om er te werken. Alles trekt krom. Niets droogt. Kan regen een wifiverbinding onderbreken?

Vanuit m’n huis, zie ik hoe de regen op de bladeren van de magnolia valt, de takken blauw van nattigheid, van de bladeren vallen grote druppels naar beneden. Zelfs binnen in huis is het klam en vochtig.
Aan de overkant van de straat is de singel ver buiten z’n oevers getreden, het gemaal is nog niet op gang, dode vissen drijven in het water.
Wat we nodig hebben, is: ‘Afwisseling van verschijnselen, voorzeker!’

Die zin komt uit een novelle van E.J. Potgieter (1808-1875), Onderweg in de regen, uit 1864.
‘De trein van Rotterdam was in het gezigt; de industrie is de poëzy onzes tijds; zij verwezenlijkt de stoutste dromen van vroeger verbeelding’.

Regen was voor Potgieter nog een natuurverschijnsel, voor ons een ‘man made disaster.’ Als ik denk aan de ‘poëzie onzes tijds, ’ de kolencentrale op de Maasvlakte, dan denk ik: regencentrale.

image


| mv | Thu, 23 Jun 2016 |



# 214 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

BOEKTITEL

Het verschrikkelijke leven van Jacob Keukentrap, buiten zijn weten opgetekend door M. V. die een hele dag met hem moest suppoosten en die, omdat er weinig bezoekers kwamen, zijn levensverhaal te horen kreeg en toen alleen maar kon zeggen: ‘Wat verschrikkelijk,’ waarop Keukentrap weer verder ging naar een volgend dieptepunt, dat ook indruk maakte op M.V. die na een werkdag luisteren, zo snakte naar lichtpuntjes in het leven van Keukentrap, dat ze uiteindelijk besloot alles op te schrijven, zodat hij er niet telkens over hoeft te vertellen en zij niet steeds hoeft te zeggen: ‘Wat verschrikkelijk,’ want dat komt in het onsentimenteel geschreven, (en daardoor juist tranentrekkende), verhaal voldoende naar voren.


image


| mv | Wed, 22 Jun 2016 |



# 213 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

KRACHT VAN EEN WOORD

Als kind lustte het meisje geen vlees. Dat gaf veel gedoe. De bellen vet van het klapstuk verstopte ze onder de rand van haar bord, soms propte ze haar wangen vol vlees, en leegde die op de wc.  Gehaktballen vermaalde ze met een vork en ze verdeelde het vlees zo gunstig mogelijk over haar bord, zodat het leek of er van de gehaktballen gegeten was.
Een andere keer zei ze koelbloedig: ‘Draadjesvlees lust ik niet’.
Maar bij het meisje thuis hadden de volwassen er ‘in de oorlog naar gesnakt,’ en hoewel het allang geen oorlog meer was, snakten de volwassenen nog steeds naar vlees, dus moesten de kinderen het opeten.
Op een dag ontdekte het meisje een nieuw woord.
Ze zei: ‘Ik ben een vegetariër en vegetariërs eten uit principe geen vlees’.
Omdat principes sneller worden geaccepteerd dan afkeer, at ze in plaats van vlees nog lang en gelukkig noten en gebakken kaasplakken.
Zo ontdekte het meisje de kracht van een woord.
Met woorden als ‘autodidact’ en ‘eigen bioritme’ had ze minder succes.

image


| mv | Tue, 21 Jun 2016 |



Pagina 3 van 39 pagina's  <  1 2 3 4 5 >  Last »

 
English | Nederlands

Links

Chrystl Rijkeboer

Rotterdamse kunstenaars


Archief

2017
November
March
February
2016
June
May
2015
March
February
January
2014
December
November
July
June
May
March
February
2013
October
June
2012
November
October
September
August
July
June
May
April
March
February
January
2011
December
November
September
August
2010
December
November
September
August
July
June
May
April
January
2009
December
September
July
May
March
February
January
2008
October
September
July
June
May
April
March
February
January
2007
December
November
October
September
July
June
May
April
March
February
January
2006
November
October
September
August
July
June
May
April
March
2005
October
May
March
February
2004
October
September
August
July
June
May