Pagina 3 van 39 pagina's  <  1 2 3 4 5 >  Last »

# 215 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

IN DE REGEN
(naar Potgieter)

Onder de slurpende berk staat een enkeldiepe plas, het grasveldje is veranderd in blubber. In een wit waas, staan de struiken en planten, ze groeien, zonder bloemen te maken, ze bukken onder het witte waas van regen, ze zuigen zich vol. Maar onder het groen, op het donker van de grond, stroomt regenwater naar het diepste punt van de tuin: het werkschuurtje.
Naast harken en een grasmaaier, heb ik er een tafel in weten te proppen en twee metalen rekken met plasticbakken vol materialen. Spaanplaat staat in de schuur klaar, om tegen de houten wanden getimmerd te worden. Daarop wil ik wandlampen monteren: het kan donker worden in het schuurtje.
Nu is het er te vochtig om er te werken. Alles trekt krom. Niets droogt. Kan regen een wifiverbinding onderbreken?

Vanuit m’n huis, zie ik hoe de regen op de bladeren van de magnolia valt, de takken blauw van nattigheid, van de bladeren vallen grote druppels naar beneden. Zelfs binnen in huis is het klam en vochtig.
Aan de overkant van de straat is de singel ver buiten z’n oevers getreden, het gemaal is nog niet op gang, dode vissen drijven in het water.
Wat we nodig hebben, is: ‘Afwisseling van verschijnselen, voorzeker!’

Die zin komt uit een novelle van E.J. Potgieter (1808-1875), Onderweg in de regen, uit 1864.
‘De trein van Rotterdam was in het gezigt; de industrie is de poëzy onzes tijds; zij verwezenlijkt de stoutste dromen van vroeger verbeelding’.

Regen was voor Potgieter nog een natuurverschijnsel, voor ons een ‘man made disaster.’ Als ik denk aan de ‘poëzie onzes tijds, ’ de kolencentrale op de Maasvlakte, dan denk ik: regencentrale.

image


| mv | Thu, 23 Jun 2016 |



# 214 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

BOEKTITEL

Het verschrikkelijke leven van Jacob Keukentrap, buiten zijn weten opgetekend door M. V. die een hele dag met hem moest suppoosten en die, omdat er weinig bezoekers kwamen, zijn levensverhaal te horen kreeg en toen alleen maar kon zeggen: ‘Wat verschrikkelijk,’ waarop Keukentrap weer verder ging naar een volgend dieptepunt, dat ook indruk maakte op M.V. die na een werkdag luisteren, zo snakte naar lichtpuntjes in het leven van Keukentrap, dat ze uiteindelijk besloot alles op te schrijven, zodat hij er niet telkens over hoeft te vertellen en zij niet steeds hoeft te zeggen: ‘Wat verschrikkelijk,’ want dat komt in het onsentimenteel geschreven, (en daardoor juist tranentrekkende), verhaal voldoende naar voren.


image


| mv | Wed, 22 Jun 2016 |



# 213 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

KRACHT VAN EEN WOORD

Als kind lustte het meisje geen vlees. Dat gaf veel gedoe. De bellen vet van het klapstuk verstopte ze onder de rand van haar bord, soms propte ze haar wangen vol vlees, en leegde die op de wc.  Gehaktballen vermaalde ze met een vork en ze verdeelde het vlees zo gunstig mogelijk over haar bord, zodat het leek of er van de gehaktballen gegeten was.
Een andere keer zei ze koelbloedig: ‘Draadjesvlees lust ik niet’.
Maar bij het meisje thuis hadden de volwassen er ‘in de oorlog naar gesnakt,’ en hoewel het allang geen oorlog meer was, snakten de volwassenen nog steeds naar vlees, dus moesten de kinderen het opeten.
Op een dag ontdekte het meisje een nieuw woord.
Ze zei: ‘Ik ben een vegetariër en vegetariërs eten uit principe geen vlees’.
Omdat principes sneller worden geaccepteerd dan afkeer, at ze in plaats van vlees nog lang en gelukkig noten en gebakken kaasplakken.
Zo ontdekte het meisje de kracht van een woord.
Met woorden als ‘autodidact’ en ‘eigen bioritme’ had ze minder succes.

image


| mv | Tue, 21 Jun 2016 |



# 212 LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

image

HET ONTPLUIKEN VAN DE OPPERVLAKTE

Op tv hoorde ik een vrouw (de voormalige directeur van het Slotervaartziekenhuis) zeggen: ‘Ik ben een inhoudsmens’.
Het is al vervelend genoeg dat ik dat soort dingen onthoud, en daarbij komt dat ik bij het woord ‘inhoudsmens’ dadelijk moet denken aan het oerwoud van binnen, waar ik niets vanaf wil weten.
Want dan ga ik op internet zoeken op medische fora. Met het gevonden materiaal moet ik dan weer naar de huisarts om de ingebeelde ziekte te laten bagatelliseren (het is geen hersentumor, geen nekkramp, geen zus of zo bacteriële infectie, die komt alleen in de Hoorn van Afrika voor etc.) .
Grootste angst: als ik straks écht iets heb, dan begint die huisarts bij voorbaat te lachen. Dan moet ik de weg gaan van meerdere ‘second opinions,’ misschien zelfs naar de (in mijn ogen) betrouwbaarder hospitalen in België en Duitsland. Ik hoor tenminste goede verhalen over de Duitse zorg.
Maar kan ik daar ook nog terecht als ik dement ben? (Kleine schedels schijnen te wijzen op grotere kans op dementie.) Of lig ik dan in een luier, in een Hollandse inrichting, de foute liedjes te zingen die ik vroeger geleerd heb op een muziekschool? (‘Land der dunklen Wälder’ en ‘Sinterklaasje kom maar binnen met uw knecht’.)

Daarom cultiveer ik het idee dat ik een oppervlaktemens ben. Ik klamp me vast aan de buitenkant, aan de vorm.
Ik herlees de ‘Tachtigers,’ met hun woordkunst. Ik lees ‘Ontplook!’  En denk: ontpluik, ontplook ontploken. De oppervlakte is al boeiend genoeg en zelden saai.
Je zegt ook niet van mensen dat ze ‘een saaie huid hebben’. 


| mv | Mon, 20 Jun 2016 |



# 211LANGE DAGEN, KORTE STUKKEN

MARXISTISCHE THEORIE TOEGEPAST IN PRAKTIJK

De harmonicavorm aan de onderkant van zijn lange broeken. Overhemdmouwen die opgepropt in de fleecemouwen van een zogenoemde ‘buffelse’ verdwijnen.
‘Nooit geen’ stropdas. Het zorgeloze, bultige uitpuilen van een colbert onder een regenjack, sokken van twee kleuren donkerblauw.
En denk niet dat we ons best niet doen om een en ander om te buigen naar een acceptabele klasse. Maar elke morgen beginnen met een kledingcheck, werkt niet. Het moet uit de man zèlf voortkomen.
We verwachten daarom iets (niet veel, maar toch iets) van onze nieuwe aanpak: een proces van ‘Verelendung’.
Volgens de marxistische theorie, zou hij, als we hem laten begaan, vanuit een diep kledingdal, omhoog moeten klimmen, naar een medium-goedgeklede man.

De stratosfeer van de dandy zal hij niet bereiken, maar met een béétje goede wil, kan hij eruitzien als een Belgische nieuwslezer.
Het ‘Verelendungsproces’ is in volle gang. Nieuwe schoenen worden al gedragen in de blubber, overhemden uitsluitend gestreken aan de bovenkant. De rest is ‘visueel afgedekt, ’ zegt hij, ‘door de buffelse’. Hoe hij aan al die ANWB-kleding komt, is trouwens een raadsel.
Het lastigste van ‘Verelendung’ is te bepalen wanneer het dieptepunt is bereikt.

image


| mv | Fri, 17 Jun 2016 |



Pagina 3 van 39 pagina's  <  1 2 3 4 5 >  Last »

 
English | Nederlands

Links

Rotterdamse kunstenaars

Chrystl Rijkeboer


Archief

2017
March
February
2016
June
May
2015
March
February
January
2014
December
November
July
June
May
March
February
2013
October
June
2012
November
October
September
August
July
June
May
April
March
February
January
2011
December
November
September
August
2010
December
November
September
August
July
June
May
April
January
2009
December
September
July
May
March
February
January
2008
October
September
July
June
May
April
March
February
January
2007
December
November
October
September
July
June
May
April
March
February
January
2006
November
October
September
August
July
June
May
April
March
2005
October
May
March
February
2004
October
September
August
July
June
May