Pagina 1 van 9 pagina's  1 2 3 >  Last »

#275 OPRAAPSELS TUSSENDOOR

image

Het is in m’n werkkamer(tje) proppen geblazen. Vooral omdat m’n liefde voor oprapen niet gestopt is sinds ik aan m’n stripverhaal begonnen ben. De vreemde contouren van verpakkingsmateriaal trokken op de avondacademie al m’n aandacht en zo gaandeweg heb ik een aardig voorraadje.

Gescheiden van hun inhoud worden die verpakkingen raadselachtig. De vormen zien eruit of ze nergens speciaal voor bedoeld zijn en vaak is niet meer te zien wat erin zat. Alleen ik weet dat die inhoud vaak bestaan heeft uit elektronica voor in de keuken.

Wie hier wel eens een vorkje heeft meegeprikt, weet dat het niet míjn apparaten zijn. Een logé kritiseerde afgelopen kerstvakantie nog mijn botte messen en camping-achtige keukenspullen, waarna ik door hem voor de tv gezet werd om naar The Queer Eye te kijken. Vijf kerels die andermans leven opnieuw behangen. Want zó kan het niet langer.

Mijn gebrek aan belangstelling voor alles met een stekker en een snoer eraan, geldt dus niet voor hun verpakking. Wat een ander weggooit, neem ik mee naar huis. Geen wonder dat m’n werkplek omkranst is door een grote verscheidenheid kartonnen emballagemateriaal. Ik kan er inmiddels een hele wand mee maken, en dat ben ik ook aan het doen. Het houdt me op een nette manier van de straat, moet je maar denken – als je tot diegenen hoort die ook vinden dat de ‘fab five’ hier goed werk kunnen verrichten.

image
(Foto: optocht van levende stopcontacten. Aanmoediging van onze elektraverslaving? Uit het tijdschrift Groot Rotterdam, 23 maart, 1939, No.12.)

Bewaren en bewerken van verpakkingen heeft voor mij trouwens niet tot doel via een omweg kritiek te leveren op onze elektraverslaving, noch heeft het te maken met ‘overvloed en onbehagen’.
M’n liefde voor verpakking is geen beschuldiging, of een manier om mijzelf terecht te wijzen omdat ik me zou moeten schamen om alle zooi waarvan ik eigenaar ben, terwijl een ander te weinig heeft.

Het is een verwondering over de toevallige schoonheid die een verpakking bezit. Echte schoonheid zit weer eens van buiten! Ze is hier meer dan ooit een bijkomstigheid, want oorspronkelijk niet om die reden gemaakt. Als ergens de vorm de functie volgt, is het wel in verpakkingsmateriaal.

Eenmaal aan de wand, legt de verpakking haar dienende rol af.  Ze wordt een ‘object’, een ding om naar te kijken. Zo heeft veel afval, mits het door de juiste persoon gevonden en opgeraapt wordt, een tweede en, naar mijn smaak, uitstekend leven. Kijk maar hier.

image

image

Venetian Wave
Vanaf dit jaar (2020) zijn privéknallers en sierpijlen in Rotterdam verboden, dus we zien hier een voorwerp dat inmiddels tot de geschiedenis hoort. Ik heb hem gevonden op1 januari 2018, op de hoek van de straat waar de zogenoemde Feestvierders als enigen in onze buurt het oude jaar weg-knalden.
Dit massaproduct van ultieme tijdelijkheid gaf eerst kleurrijke knalpijlen af en bleef daarna voor vuil liggen. De volgende morgen heb ik het ding gauw opgeraapt toen iedereen nog met een kater in bed lag. Daarna heb ik het maandenlang laten ontstinken in m’n woonkamer, vervolgens de teksten eraf gepulkt, het ding geschrobd en wit geverfd.

image

Belgische bonbons in luxeverpakking
Gekregen van een vriend. Wat hij niet weet, is dat ik van elke bonbon een minuscuul hapje geproefd heb, om hem daarna weg te gooien. Die kleffe crèmevulling, soms opgetoept met een nootje, is niets voor mij. Maar de verpakking staat me wel aan: wat een moeite voor zoveel viezigheid. De houten lijst zat trouwens eerst om een spiegel. Aangezien we het hier hebben over ‘luxeverpakking’ vind ik dat deze een extraluxe lijst verdient.


| mv | Fri, 07 Feb 2020 |



#274 KASPER & DE TEHUIZEN (vervolg)

Hier weer een fragment uit m’n graphic novel in wording. De belettering ligt er los bij, later wordt een en ander vormgegeven.
Dit keer is het 2019. Een blik in de tuin van het activiteitencentrum waar Kasper overdag te vinden is.

image

image

image

image

image

image

image


| mv | Sat, 25 Jan 2020 |



#273 KRASSEN!

image

Over enkele maanden wil ik graag eens meedoen aan een lokaal, kleinschalig stripgedoe: Comics Art & Beer. Daartoe ben ik eerst wat handelswaar aan het produceren, waaronder bovenstaande Mevrouw Kras Poster. Die kun je daar dan kopen OF winnen met een MevrouwKrasLot. Tevens maak ik voor die gelegenheid een boekje getiteld: Een goede grondhouding - vijf observaties over tuinen, plus tekeningen. Oplage, max 15 stuks. Het moet wel kleinschalig blijven, nietwaar.

Datum en lokatie volgen. Intussen, lekker krassen en vlekken!

image


| mv | Fri, 17 Jan 2020 |



#272 STRIPPERS

image

Tijdens een blessure aan m’n linkerhand (tekenhand) de afgelopen maanden, heb ik in een moordend tempo stripverhalen gelezen. Zo heb ik drie striptekenaressen van allure ontdekt, en één voorbeeldige strip-scenarioschrijfster. De eerste drie vertellen autobiografische verhalen, geen van de drie houdt zich aan de bekende verdeling van negen plaatjes per pagina. Ze doen wat ze willen. En goed ook. Allemaal aanraders. Ook voor degenen die meestal geen strips lezen. Ik houd me aanbevolen voor meer.

Onder Nederlandse, vrouwelijke tekenaars kan ik tot nu geen voorbeelden vinden van graphicnovelartiesten die mij net zo aanspreken als deze. Er zijn natuurlijk genoeg geweldige tekenaars/essen van wie ik er menigeen volg op Instagram. Maar van tekenaars die ook een langer verhaal kunnen vertellen, zijn er weer minder. Niet voor niets werken er meestal twee aan één stripverhaal: een tekenaar en een schrijver. Soms vormen ze een bijzonder gelukkige combinatie (Uderzo en Goscinny van Asterix) die echter niet altijd door hun opvolgers geëvenaard wordt. Althans, ik vond de nieuwe Asterix, De dochter van de veldheer, een beetje tegenvallen.

Ook strips die Vikingen, grote tieten, horror of sci-fi tot onderwerp hebben, raken me niet, al zijn ze vaak meesterlijk getekend. Prachtige schaduwen, bewonderingswaardige beheersing van het perspectief, en toch. Anime doen me eveneens niks, helaas, juist van dit genre puilen de kasten in de winkels uit. Van leuke, excentrieke mannetjes als Zippy the pinhead, getekend door Bill Griffith, zijn er weer veel te weinig, tenzij we Urbanus meetellen.

Kortom: er kan nog wel een stripfiguur bij, toch? Nu m’n linkerhand is genezen, kan en ga ik verder tot ik de juiste verhouding beeld-tekst heb.


image image

image


| mv | Fri, 06 Dec 2019 |



#271 NEDERLANDS, EEN AANSTAANDE DODE TAAL?

De Oeso (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) heeft vastgesteld dat 24 procent van de Nederlandse vijftienjarigen nauwelijks begrijpt wat ze lezen. Dit komt naar voren uit het leeronderzoek Pisa dat elke drie jaar onder 77 landen wordt uitgevoerd. Van dit treurige resultaat zal niemand opkijken, denk ik. We wisten het al. Het is om van te huilen. En elke actie om ‘lezen leuk’ te maken voor de Nederlandse tieners heeft het tegenovergestelde effect. Misschien is het volgende voorstel een goed idee.

Geen leesoffensief, wel verplicht lezen op school

Een verplichte lange leeslijst en verplichte lessen (literatuur-) geschiedenis kunnen volgens mij komende generaties doen lezen, van het vmbo tot het gymnasium. Daarbij moet wel de gedachte dat ‘leren leuk moet zijn’ ogenblikkelijk overboord geworpen worden. Leren is niet leuk. Dat weet iedere tiener die eenzaam achter z’n tienerbureautje zit te ploeteren. Iets nieuws leren is pas leuk als je het al geleerd hèbt. Dan pas begint het plezier – ook in lezen. Begrijpen wat je leest, betekent kilometers maken. Veel lezen en er op de basisschool mee beginnen, is een voorwaarde.

We worden echter sinds lang geregeerd door cultuurbarbaren die menen dat het volstaat als ouders voorlezen aan hun kinderen. Dat noemen de onderwijsministers Van Engelshoven en Slob in het AD (van 4 december) een ‘leesoffensief’.

Dat gaat niet helpen. Het helpt misschien een beetje bij kinderen van wie de ouders een boekenkast hebben. Met andere woorden: daar hebben alleen kinderen van lezende, beter opgeleide ouders enigszins baat bij. De welvarende kinderen dus. Maar ook deze groep verwende plurken leest te weinig. Zelfs na jarenlang voorgelezen te zijn, zitten ze (net als hun ouders) liever te gamen en op Netflix.

Lezen (van romans) moet daarom in eerste aanleg van bovenaf en van buitenaf (door het ministerie van Onderwijs) opgedrongen worden aan scholen. Net zoals dat gebeurt bij de vakken rekenen, wiskunde en Engels. Geen vrijblijvend liberaal leesoffensief. Geen gedoe met ‘boeken die meer bij de belevingswereld van tieners aansluiten’, zoals de Onderwijsraad en de Raad voor Cultuur voorstelden. Dat is flauwekul.

De (Nederlandse) tieners moeten door te lezen juist leren dat hun belevingswereld piepklein is en dat de wereld buiten groot en ingewikkeld is. En ook dat niemand zich zomaar bij hun belevingswereld wil aansluiten, op een enkele vriend na. Bovendien vinden juist verhalen (Harry Potter) die ver af staan van de ervaringen van de doorsnee NL-tiener, gretig aftrek.

Verplicht lezen op school dus. Om dat te realiseren is er weinig nodig. Eerst echter moeten we ons verlossen van een misverstand.

Literatuur of grammatica

De huidige en (voorgaande) onderwijsministers menen dat Nederlandse les vooral moet bestaan uit spelling, grammatica en argumentatietheorie Zij denken dat kinderen zich schriftelijk beter leren uitdrukken als ze met name in deze materie leskrijgen. Dat klopt niet. Dat is echt een misvatting.

Grammaticalessen zijn lege, zinloze lessen als ze geen functie hebben binnen het onderwijs in literatuur en literatuurgeschiedenis. Waarom zou je beter willen leren schrijven en lezen als het je geen donder kan schelen wat er geschreven wordt? Als je nog niet eens een krant wilt lezen? Als je eigen regering, je eigen ministers niet lezen en neerkijken op schrijvers en kunstenaars? Waarom moet jij dan wèl lezen?

Het vak Nederlands is ook op de universiteiten en hogescholen uitgehold tot een taaie grammaticafabriek. Geen wonder dat niemand meer Nederlands wil studeren. Alles wat een taal doet leven en wat leven in de brouwerij brengt, is uit die studie gehaald. Interessante discussies van dit moment (onze koloniën, naamgeving Gouden Eeuw etc.) gaan aan de jongste Neerlandici voorbij. Ze kunnen geen teksten van voor 1880 meer lezen. Dus ook geen nieuwe bijdrage leveren aan debatten die juist door hen van smakelijk voedsel voorzien (hadden) kunnen worden.

Daarom verplicht lezen

Ik geef in deeltijd les in schriftelijke taalvaardigheid en kom wekelijks mensen tegen die zeggen dat ze hun woordenschat willen opvijzelen door middel van mijn lessen. Dat kan dus ook al niet. Maar er is wel wat aan te doen.

Om een grotere woordenschat te krijgen moet je lezen, liefst romans en dagelijks een krant. Om ingewikkelde structuren te leren doorzien moet je romans lezen. Om dubbelzinnigheden en ironie te leren herkennen moet je lezen. Om verlost te raken van het claustrofobisch ‘ik’ is lezen een uitstekende remedie. Om veel te begrijpen van het verleden, moet je lezen. Om meer te weten te komen over andere culturen is lezen een prima weg. Om te genieten van een taal als kunstvorm, moet je lezen. Om in het hoofd van een ander te kruipen moet je lezen. Om beter te leren schrijven moet je lezen. Om te begrijpen wat je leest, moet je lezen. (Elke dag minstens een uur.)

 


| mv | Wed, 04 Dec 2019 |



Pagina 1 van 9 pagina's  1 2 3 >  Last »

 
English | Nederlands

Links

Rotterdamse kunstenaars

Chrystl Rijkeboer


Archief

2020
February
January
2019
December
September
July
June
May
April
March
January
2018
December
November
October
September
August
July
2012
March
2009
July
2006
July