Pagina 1 van 1 pagina's
#BEWEEGREDENEN /MOVING PARTSFEEST VAN MOEILIJKE HOOFDEN
We verloren elkaar uit het oog nadat we als Scott en Amundson grote delen Pool hadden ontdekt op de besneeuwde heipalen van rijtjeshuizen in aanbouw. Onze rollen wisselden geregeld, want je wilt niet elke dag doodvriezen op je sneeuwscooter en ook wel eens een sledehond opeten.
Twee mannen, meerdere huizen en een beroep later, beloofde ik haar portret te schilderen.
Ze lijken altijd op zichzelf, de mensen die ik schilder. Herkenbaarheid is het punt niet. Hoewel kale mannen, de leegte op zo’n schedel, dat hoekige bot, de plek waar het oor vastzit, verraden hoe moeilijk schilderen voor mij is.
Au fond is het onbelangrijk of een geportretteerde op zichzelf lijkt of op een eierwekker. Wat heb je aan een portret waar je precies op lijkt? Dat voegt niets toe.
Kijk goed naar afgebeelde citroenen. Jan en alleman schilderde citroenen, toch zijn er maar een paar die je onthoudt: die van Cezanne namelijk. Andere, ook al zijn ze zo geschilderd dat je ze van het doek kunt opeten, ben ik vergeten.
Gelukkig is schilderen niet mijn kerntaak, zo te zeggen. Het is iets om knettergek van te worden.
Pagina 1 van 1 pagina's
