Pagina 3 van 26 pagina's < 1 2 3 4 5 > Last »
#89 BINNENSTEBUITEN/ werk voor expo Nieuwe Kleren
# 88 BINNENSTE BUITEN /NIEUWE KLEREN
#87 BINNENSTEBUITEN/ KLEINE CATALOGUS VAN GROTE DINGEN
Voor de liefhebber van trappen maakte ik een Kleine Catalogus van Grote Dingen. De catalogus verschijnt in zeer beperkte oplage en is met de hand in elkaar gezet. Hij bevat: 7 tekeningen van trappen, fullcolourfoto’s van de hangende trappen (gemaakt door kunstfotograaf Edwin Roelofs) en enkele korte teksten over de werking van ons geheugen.
Je kunt intekenen op de catalogus. Maak 22,50 euro over op bankrekening nummer: 1478 92 031 t.n.v. Marike Vierstra/Catalogus. Laat op dit blog, of op m’n e-mail (.(JavaScript must be enabled to view this email address)) je naam en adres plus postcode achter. Dan krijg je eind januari 2011 de catalogus thuis bezorgd!
#86 BINNENSTEBUITEN/ NOT GOING HOME
#85 BINNENSTEBUITEN/ WEEKENDLICHT
WEEKENDLICHT
Ze hangen. De trappen. Naar schatting 2001 keer ben ik ladders opgeklommen om de installatie in Pand Paulus gereed te krijgen. Met enige trots keek ik naar De Statige, De Kanten en De Wilde (trappen, natuurlijk - meer en mooiere foto’s volgen!), toen de makelaar van de eerste verdieping er aan kwam. Hij bonkte met z’n vette overdekte reclamefiets tegen de deuren van de galerie.
“U mag alvast komen kijken”, moedigde ik hem aan. De makelaar kwam de galerie in, zag de trappen en voelde zich verplicht er iets over te zeggen. Hij wilde “niet negatief zijn”, zei hij, maar z’n adem rook naar iets anders. Hij stond in mijn prive’gebied, dat wil zeggen, binnen de cirkel waar alleen kind en man mogen staan en hooguit een goede vriend. Misschien heeft een makelaar, die beroepshalve huizen van particulieren binnendringt, zoiets niet meer in de gaten. “Ik vind er niks aan”, ademde hij.
“Ja, dat kan”, antwoordde ik goedmoedig.
” Heb je niks wat je kunt verkopen?”
“M’n ziel heb ik een poos terug al verkocht”, zei ik, ” dus we staan nu op de koopjeszolder, tussen de aanbiedingen.”
“He, wat bedoel je?”
“Ik bedoel dat dit het is. Dit is het.”
Hij informeerde niet hoeveel ik voor mijn ziel had gekregen, of wie de opkoper was geweest, maar had wel belangstelling voor de kratten bier die in een hoek wachtten op bezoekers.
De volgende dag streek het weekendlicht van autonoom projecteur (zoals hij zichzelf noemt) Erik Ruttgers over de trappen: een wilde ruit in plaats van de kalme rode streep wandelde over de kleine grijze trap.
Mensen kijken meestal een paar seconden naar je werk, dus hadden we besloten de bezoekers in drukke weekeinden te vangen met in het oog springende trappenbelichting. Het doordeweekse, rustige licht bewaren we voor kalme dagen, voor de liefhebber.
Bij de opening hield ik een toespraakje dat dadelijk commentaar opleverde. “Zoiets moet je echt nooit meer doen.” Zei de ene helft van Het Instituut, dat ook aanwezig was. “Je stond stijf en harkerig op dat krukje”, vervolgde de instituutshelft.
“Maar zo ben ik. Ik kan mijn charmante persoonlijkheid niet goed over het voetlicht brengen.”
“Je hebt ook geen charmante persoonlijkheid”, oordeelde de instituutshelft.
“Nou, dat valt reuze mee hoor”, vergoelijkte de kleinste van Het Instituut.
Maar gelukkig ziet m’n werk er weer eens beter uit dan ik zelf.Dus komt kijken! Het kan nog. En zondag de twaalfde hebben we er weer muziek bij.
