Pagina 1 van 1 pagina's

De woensdagaffaire #6

Zonder Titel

Als een kunstwerk geen titel heeft moet u niet denken: het mag weer eens geen naam hebben. Bedenk in plaats daarvan zelf een titel voor het werk in kwestie, of laat het gewoon titelloos als er meer dan pakweg elf namen bij u opkomen voor één werk.
Zelf verzinnen kunstenaars vaak fantastische titels, zoals “Merzkunst”, bedacht en ontworpen door de grote vuilnisman Kurt Schwitters (1887 -1948).  In tegenstelling tot kunstenaars (die zelden hun eigen expositie samenstellen)  bedenken conservatoren opvallend vaak beroerde namen voor een tentoonstelling. Tot één van de ergste op dit gebied hoort:“Honderd vrouwen en hun kunst”.  Want vul je voor vrouwen zwarten of homo’s in, dan weet je precies hoe de vlag hangt: halfstok. Duidelijk komt immers naar voren hoe deze conservator (die ik voor z’n bestwil niet bij name noem) over vrouwen denkt. Het zijn geen individuen maar secteleden die je het beste als groep kunt benaderen, omdat ze onderling te weinig verschillen. 

 

In Amsterdam wordt komend najaar een grote expositie georganiseerd getiteld:“Woman and Art”- het zal mijn benieuwe wat dát ken weze! Tegelijkertijd komt er een tentoonstelling “Monkey Stories”, dat klinkt al een stuk beter en ik heb er op ingeschreven. Vervelend is echter die belendende toestand over vrouwen en kunst. Zoiets kleeft aan. Niet dat ik iets ten nadele wil schrijven over mijn dames-collega’s, maar als ik moet kiezen word ik liever met apen dan met vrouwen geassocieerd. Apen winnen tenminste prestigieuze prijzen in de kunst en verdienen aanzienlijke bedragen met hun werk. De schilderijen (zie foto boven) van de inmiddels overleden chimpansee Congo (geboren in 1954), brachten op een Londense veiling in mei 2005 gemiddeld 1.500 Britse ponden op. “Chimp-art auction is no monkey business” kopte Associated Press. Wie me niet gelooft moet even googelen. Kijk dan ook eens hoe het de beeldhouwsters Perl Perlmutter en Camille Claudel, bepaald niet de minsten onder de kunstenaars, is vergaan. Zelfs Louise Bourgeois, een kwieke tachtiger en nu wereldberoemd, moest haar eerste zestig jaar in het duister werken en allerhande eigenaardige neuroses kweken (kranten strijken, met servies gooien) voor ze werd opgemerkt.
Daarom is het voor vrouwen beter hun rolmodellen elders te zoeken: tussen de apen. En intussen net als Congo vroeger, keihard verder kunsten. Dan maar zonder titel.

Pagina 1 van 1 pagina's