Pagina 1 van 1 pagina's

De woensdagaffaire

Under new management
Vanaf vandaag ga ik elke woensdag iets plaatsen in deze rubriek van de website. Doorlopend onderhoud. Met tekst en plaatjes. Hier is er al één:

“Plant voor groote zaal”

Met lange tanden stemde ik bij de gemeenteraadsverkiezingen SP. Hun agitprop geeft aan dat ze weinig gevoel hebben voor esthetiek. De maoïstische ster in de tomaat, de feesthoeden voor buurtbewoners, het buslied van Bob Fosco, het zijn geen dingen waar je warm voor loopt. De plannen van de SP om, eenmaal in het gemeentepluche, “projecten te steunen die tot doel hebben met kunst maatschappelijke taboes te doorbreken en de emancipatie te bevorderen” zijn zowel raadselachtig als onnozel. Kunst is vrij en geen politiek middel.
Maar je moet toch ergens op stemmen en wij Vierstra’s doen dat traditiegetrouw op links. M’n voorouders hoopten zelfs via Troelstra ( politicus, begin twintigste eeuw) een revolutie te bewerkstelligen. Eén en ander liep met een sisser af, en wat overbleef was het zogenoemde Troelstra-oord en een wandtegeltje van Pieter Jelles voor boven de kachel. Op die tegel leek hij sprekend op Multatuli.

 

Van het Troelstra-oord bestonden er twee; het bekendste lag naast De Paasheuvel en diende vooral als conferentie-oord, en er was er een aan de strandboulevard bij Egmond aan Zee, een groot badhotel voor leden van een vakvereniging. Met hun familie mochten ze daar twee weken per jaar vakantie houden, de kinderen kregen chocoladerepen mee in het Troelstralunchpakket voor op het strand. Het hotel bestond tot midden jaren zeventig en is inmiddels afgebroken.
  Het oord op De Paasheuvel was volgens Koos Vorrink in 1927 “de gemeenschapshaard, waar het brede en diepe inzicht door gemeenschappelike (sic) arbeid groeit”.  Die zin van Vorrink staat in een Troelstra-oord gedenkboek, waarin ook een lijst geschenken aan het oord wordt vermeld. De lijst begint met royale giften en gaat verder met nederige cadeautjes. Het is alsof je iemand uit de tijd, iemand met een stem die hoog klinkt van optimisme en gemeenschapszin hoort zeggen :

“Nederlandsch Verbond van Vakvereenigingen: f 1000 plus inrichting van de groote zaal [...]
P.G. te A. lant voor groote zaal. [...]
Mevr. J. de J. - de K. : Tafelkleedje. [...]
Drie arbeidersvrouwen uit Breda: Drie Kleedjes.
Mevr. S. te R.: Tien Kleedjes.”

Je zou achter die tien kleedjes haast een uitroepteken zetten. Bijna aan het eind van de lijst, na het dwangmatig opsommen van kussens en kleedjes ( de topper van tien wordt niet meer gehaald), volgen nog een tuinbank en een zijden kleedje voor de bibliotheek. Eindelijk iets voor de bibliotheek, in de grote zaal struikelde je al over de kussens en kleedjes denk ik.
  Het beste van het gedenkboek zijn het bandstempel door Fré Cohen en de houtsneden van Johan van Hell. In plaatjes waren ze beter dan praatjes, die oude socialisten. En nu is het op beide flanken matig.

Pagina 1 van 1 pagina's