Pagina 1 van 1 pagina's
De Woensdagaffaire #9Een Boppergeschiedenis
Ik zie ze zitten aan de Franse zuidkust: Ton P., geboren achter de Algerabrug, en Cees Alpo, die heel anders heette, maar die we om onduidelijke redenen zo noemden. Allebei op een klapstoeltje tot het middel in zee, een glas wijn in de hand, de fles tussen hen in dobberend. Ze konden niet zwemmen. Nuffig keken ze naar de om hen heen spetterende gezinnen en besloten, toen de fles leeg was, dat ze nodig weer naar huis moesten. Ze trokken hun overhemden aan, groetten ons bekakt gedag, en vertrokken in de Banaan, een onwaarschijnlijk gare bak, naar duizend kilometer verderop.
Wij bleven op het strand achter met onze Puch’s en onze freule, die nu ook al amok maakte tegen de ambiance:“Jasses! We zitten hier op een familiestrand”.
Het bleek niet eenvoudig het familiegedoe van ons af te schudden - ze zaten overal - , maar het lukte uiteindelijk op een strandje bij St. Tropez, waar we ‘s nachts bleven slapen met onze paspoorten in onze slaapzakken. Hoewel ook daar nergens plotseling mannen in rode sportwagens opdoken om de freule te redden, zeg maar, van ons en een lange, doorweekte terugweg op de brommers, hadden we vanaf het strand wel uitzicht op de witte jachten van de rijken.
Zelfs de gedachte aan het betreden van hun loopplanken kwam niet bij ons op. De afstand tussen pareltjes uit een bougie borstelen en een bediende de wal op sturen om oesters, is groter dan die tussen Rotterdam en Zuid-Frankrijk. Daar zit een heelal tussen. En ik was niet van plan er iets aan te doen. Want aan de mensen die in weelde op hun achterplecht in de schaduw hingen, viel af te lezen dat het er behoorlijk saai was, en dat het op sommige achterplechten zelfs om de donder niet meeviel. Bij het opgaan van de zon zagen we een dikbuikige man, gekleed in niets anders dan een kapiteinspet, staan kotsen over een laveloze vrouw in bikini, terwijl een derde persoon, man of vrouw, dat was niet te zien, krijsend tegen de andere twee schopte.
Als het om drank ging hadden we voor iedereen begrip. Dat ook rijke mensen elkaar dood slaan om niets wisten we uit de literatuur, maar zoiets zie je zelden van dichtbij.
Meer vertel ik hier niet. Ik laat het bij deze ‘cliffhanger’. Opdracht: Maak er zelf een spannend verhaal van. Zondag zien we elkaar weer, de ouwe Boppers, maar dat doen we zo vaak. Dus hoeven we ook niet sentimenteel te worden over vroeger. Behalve dan over Cees Alpo, hier op de foto, met een portret van de freule in z’n armen, in 1979.
Pagina 1 van 1 pagina's
