Pagina 1 van 1 pagina's

De Woensdagaffaire #23

Schetsen uit 1952

Het hing bij ons aan de muur, maar de met vulpen geschreven tekst, en de schetsen begonnen te vervagen. Daarom haalde ik het schetsboek gauw weg en begon het reisverslag voor het eerst eens goed te lezen. Nergens schreef hij om welk jaar het ging (wel de maand:juli) - ik schat dat het 1952 was, en nergens vermeldde hij iets over zichzelf. Geen ontboezemingen. Daar was hij de man niet naar en ook was het in zijn familie geen gewoonte veel over jezelf te vertellen. Misschien wilden ze dat domweg niet en hadden ze een apart vak voor hun geheimen, onzichtbaar in het achterhoofd, op een plek waar de stofzuiger niet kan komen. Een babbelaar was hij kennelijk wel, gemakkelijk in de omgang. In z’n eentje liftend door Denemarken (Duitsland had hij per trein snel overgeslagen), ontmoette hij elke dag andere lifters met wie hij er in vier talen op los babbelde:
“Loop een knaap achterop die ook lift. Deen. Hij vertelt wat en ik vertel wat en ondertussen rijden we kleine stukjes verder, regent het wat en speelt hij op z’n trompet uit het 2e concert voor trompet van Haydn”.

In Fredericia zag hij een man “kennelijk zijn eigen huis bouwen. Hij is met de kelder bezig. ‘K wilde er wel eens meer van weten en na even gesproken te hebben nam ik deel aan ‘t bouwen met betonblokken”.

Overal at hij mee - hij lustte alles -  en becommentarieerde , soms jaloers, hun woningen: “Centrale verwarming op alle verdiepingen! ” Daarna maakte hij gauw een schetsje van hun interieur:

‘s Avonds zette hij z’n tentje ergens op en at brood met frambozen, tenzij mensen hem uitnodigden mee te eten, wat, als gezegd, nogal eens voorkwam. Het kwam niet bij hem op naar een restaurant te gaan, ook veel later niet, toen wij er waren. Hij was een voedsel-Spartaan, met grote belangstelling voor betonconstructies, klassieke muziek (de sleutel tot popmuziek zou hij nooit vinden) en beeldende kunst.  En dat was hij kennelijk ook al als jonge man. Als kind, maar ook als volwassene, is de gedachte dat je ouders al een bestaan hadden voordat jij er was, een merkwaardige. Het lijkt een bestaan dat maar half telt, bovendien zag de wereld er anders uit. Een enkele keer krijg je, bijvoorbeeld door zo’n reisverlag, heel even een idee van hoe het ongeveer geweest moet zijn. Hoe mensen met elkaar omgingen, wat ze deden, hoe je vader was.

Pagina 1 van 1 pagina's