Pagina 1 van 1 pagina's

#77 BINNENSTEBUITEN/ HET GOKPENSIOEN

Op boeren en kunstenaars moet de staat altijd geld toeleggen. Toen ik nog schreef voor de kost en er in EEG-verband sprake was van een boterberg en een melkplas, snakte ik vaak naar een tekstberg, een gesubsidieerde berg voor overtollige teksten. Op die manier zou ik, net als de boeren, m’n concurrentiepositie op de markt prima hebben kunnen handhaven. Bij de woorden ‘pensioenopbouw’ of, het lelijke, valse, ‘zwitserlevengevoel’ begon ik als een hyena te lachen. Want wie als free lancer net kan rondkomen, spaart niet voor later. Zo zit dat.
Maar zeven nachten geleden verscheen de Elegast in mijn droom. Hij zei:“Marike, Marike, je moet gaan beleggen om je pensioen bijelkaar te gokken”. Ik vertelde over die droom aan T., maar hij luisterde nauwelijks, want bijna niets is zo saai als een droom uit de tweede hand.
De nacht daarop werd ik bevend wakker doordat de Elegast opnieuw in mijn droom verscheen, dit keer verdacht ogend als Nina Brink. “Marike, Marike, je moet onmiddellijk geld gaan beleggen om je pensioen bij elkaar te gokken”. Potverdorie, dacht ik. Misschien zit er iets in. Is het hele bestaan soms geen gok? Had Albert Einstein, die veel beter kon denken dan ik, niet beweerd dat God wel dobbelt? En als iemand die niet eens bestaat, dobbelt, waarom ik dan niet?


(Tijd is geld! Het planetarium van Eise Eisinga, getekend door H. Noordmans in het jaar 2000.)

Vier nachten geleden dook de Elegast voor de derde keer op terwijl ik naast de snurkende T. droomde van eieren van purschuim en hangende trappen. “Marike! je moet dadelijk gaan beleggen, richt een beleggingsclub op.”
T. leek het wel wat, zo’n club. Maar twee is geen club. Tijdens een feestje van een jarige kunstenaar - ze noemde het:“Het feest van de armoede en de ouderdom” - vroeg ik de aanwezige armoedzaaiers of ze lid wilden worden van mijn gokvereniging. “Wie gokt maakt een kans!”, zei ik tegen Heer Stout. “Gedver”, antwoordde hij, “moeten we dan hele avonden over firma’s gaan praten?”  Iemand anders meldde:” Alleen als je veel geld inlegt, verdien je veel. Met jouw honderd Euro begin je niets, dan heb je na een jaar van gokken misschien honderdentien Euro.”
De jarige antwoordde zonder aarzelen:“Bah! Nee hoor. Bij de dag leven, is de enige manier om netjes oud te worden.” Alleen J.H. ging serieus op m’n voorstel in en kwam op de proppen met termen als ‘gespreid beleggen’ en ‘put opties’.

Tijdens het trappen naaien denk ik nu veel aan firma’s en beursgenoteerde bedrijven die het in de toekomst zullen maken. Misschien ga ik gokken op de elektrische auto die Joris Luijendijk in zijn column in de NRC aanprijst. Volgens mij zit daar muziek in, net als in zonne-energie. Ik geloof erin. Ik gok voor mijn pensioen op de elektrische paardenkrachten. Het Elektrische PaardenkrachtGevoel. Klinkt heel wat beter dan het gezwijmel van zwitserleven, nietwaar! 

Pagina 1 van 1 pagina's