Pagina 1 van 1 pagina's

Aan ‘Esprit d’Escalier’ heeft het me nooit ontbroken en vooral nu niet. Dagelijks soldeer en naai ik traptreden, want er moet binnenkort (in november dit jaar) een huis af zijn waarin u en ik kunnen rondwandelen: een trappenhuis. Een ruimte vol hangende trappen. Dit zaaltje, inclusief trappen, zit al heel lang in m’n hoofd en pas nu krijg ik de gelegenheid de mouw binnenstebuiten te keren om te laten zien hoe het er van binnen uitziet.
In januari, februari en maart vroor ik nog vast aan m’n soldeerbout, maar inmiddels is het buiten en dus binnen ook, warmer, en gaat’t vlotter met het werk aan de trappen. Maar, het blijft productiewerk. De trappen plus zaaltje, heb ik immers al bedacht, dus is het een kwestie van veel muziek luisteren, kilometers maken, werk uitvoeren, om het hardst solderen. Voor zoiets worden gewoonlijk Polen uitgenodigd en daarbij denk ik dan onmiddellijk aan m’n jongste broer, R., die naar Polen is ge"emigreerd. Hij is echter niet het type voor fabrieksmatige geduldwerkjes; ik zie hem nog geen asperges steken, doperwten ontpulken of katoen plukken, laat staan trappen naaien. Vooral dat laatste zou, denk ik, grote woede bij hem oproepen. M’n broer is voor dit karwei niet de juiste Pool; hij is geen aspergepool, hij is een talenPool, in zijn thuisland Nederland, kennelijk nog steeds geliefd bij vrouwen.
Geregeld kom ik (aardige) vrouwen tegen die mij ergens van kennen. Maar waarvan? Niet van mijzelf. Aha, ik ben de zus van R. Gretig vragen ze:” Is hij daar nou gelukkig?”
Wat moet ik antwoorden? In alle eerlijkheid (dat komt ook voor) zeg ik:” Geen idee, maar ik geloof van wel.” Getrouwd, 1 kind, 1 goede baan. Hij hoeft geen asperges te steken, daar is hij niet geschikt voor.
Bij gebrek aan Polen zal ik de trappen dus zelf moeten naaien, anders doet niemand het. 

Pagina 1 van 1 pagina's