Pagina 1 van 1 pagina's

#74 BEWEEGREDENEN

GROEPSFOTO MET TRUFFELS

Het uitzicht in de Ardennen veranderde in met zilverpapier omhulde tandenstokers. De toppen raakten m’n zenuwen. Zou de noodtandarts in Luik uitsluitend Frans spreken, dan zou ik in zelfgeknutseld Frans moeten zeggen: “Ik heb pijn tegen een grote tand, naar boven, rechts”. Maar de tandarts sprak ook Duits, een taal die zich beter leent voor pijnen van zilverpapier. Er werd een groepsfoto gemaakt van tanden en kiezen, een portret waarop ik eruit zie alsof ik na 20.000 jaar ben opgevist uit de diepzee.
“Eine Entzundung. Schrecklich”, constateerde de tandarts. Ze droeg haar haar zoals vroeger Josephine Baker, verdoofde pijnloos, boorde een gat waarin een babytruffeltje paste en gaf pillen mee tegen napijnen.
In tandartsenstad Luik kocht ik na de tijdelijke reparatie, een truffel. Het was ijzig koud buiten. De wind sneed iedereen de pas af, haakte in m’n verdoofde mond, sloop op z’n hurken langs de uitgeboorde kies, ha! ik voelde niets, en joeg ons terug naar de auto.
In het huisje bleek de truffel een splijtzwam te zijn in ons gezelschap. De kwalitari"er, zoals hij zich noemt, kwam in opstand:“Zo duur, daar gaan wel zes forellen in”. Een stroeve week verdween in een holle kies.
Terug in Rotterdam was het geld dat ik met verkoop tijdens de kunstkerst had verdiend nog steeds niet overgemaakt. (Ik had er zeker vier truffels van kunnen kopen.) M’n eigen tandarts vulde op de laatste dag van het jaar het gat. Hij metselde de zenuwen dicht met een noodvulling. Alsof er besloten was dat ik me nergens meer druk om moest maken.

 

Pagina 1 van 1 pagina's