Pagina 1 van 1 pagina's

#68 BEWEEGREDENEN (MOVING PARTS)
Dancer in the dark (Part two)

Op een dag kwam ik in de gang van het Centraal Station in Rotterdam een bekend gezicht tegen. Ik kon het gezicht niet onmiddellijk thuisbrengen dus groette ik met een vraagteken bij m’n mondhoeken. De vrouw antwoordde met een paar danspassen:shuffle-hop-step - en ik wist het weer. Natuurlijk, de tapdanscursus. Meer dan twee jaar hadden we ons anderhalf uur per week geoefend in deze lastige en uitputtende dansvorm. Onze lerares, zo dun als een lantaarnpaal, riep dan fanatiek:“Ik hoor hielen!” Ze kon het horen wanneer een van ons per ongeluk meer dan de klikkende teen van de met ijzer beslagen dansschoenen op de vloer zette.
Vanzelfsprekend hadden we onze grote voorbeelden. De mijne was Cyd Charisse, een wereldberoemde danseres van wie niemand in mijn omgeving had gehoord, laat staan mijn toenmalige partner. Iedereen had hem opgemerkt toen hij hardop lachend op de eerste rij in het publiek zat tijdens onze eerste voorstelling. “Het was zo ontzettend grappig om jullie al die idiote bewegingen te zien maken”, verklaarde hij later.
Het is overbodig te vertellen dat ik niet eens in de buurt van de slechtste uitvoering van Cyd Charisse kwam. Ik stopte met de lessen, maar bewaarde de schoenen. Jaren later ontdekte ik een nieuwe manier om ze te gebruiken: toen ik als ontspanning wat rondhupte in m’n atelier, danste ik even in m’n bak met steenkool. Tapdansschoenen bleken het ideale gereedschap te zijn om kolen mee te verkruimelen. Steenkolen hebben de vorm van brokken zo groot als eieren, je moet ze stukslaan voordat je ze kunt verlijmen. Nu doe ik de kolen in een flinke teil, trek de tapdansschoenen aan en voer een ‘routine’ uit op de kolen. Voeten en enkels worden bijbelzwart. M’n tegenwoordige partner zag me een keer zo bezig. “Goeie god”, zei hij, “het is maar goed dat niemand je ziet terwijl je bezig bent.”

Pagina 1 van 1 pagina's