Pagina 1 van 1 pagina's

#41 Goed nieuws voor iedereen:ballon Berendes!

Sinds de postbezorging aan amateurs wordt overgelaten krijg ik post voor de hele omgeving. Vervolgens distribueer ik de enveloppen, bijna alsof ik een distributieknooppunt ben. Deze week ontving ik het tijdschrift Ode, dat ook niet voor mij was, maar waarvan ik dacht: even inkijken kan geen kwaad.
“Ode houdt van goed nieuws”, las ik in het redactioneel van hoofdredacteur Max Christern. Dat komt me van pas, want op het moment kan ik goed nieuws uitzonderlijk goed gebruiken.

Ode dus. Christern verbaast zich er over dat “de aandacht van de media is gericht op verlies, bedrog, moord en oorlog”. “Wordt iemand daar beter van”, vraagt hij zich af. Een eigenaardige vraag voor een hoofdredacteur, vind ik. Christern zal toch ook wel weten hoe het ervoor staat in de wereld; hij zal zeker de functie van journalistiek als waakhond erkennen en zal tevens moeten bekennen dat Ode zelf bestaat bij gratie van het slechte nieuws. Want anders valt een blad gevuld met goed nieuws niet op. Je kunt je bovendien afvragen of we nog slechter worden van slecht nieuws. In elk geval wel somberder. Daarom wil Ode het anders doen en “inspirerende journalistiek” bedrijven.
Ondanks de kromme redenering die tot dit mooie voornemen heeft geleid, ben ik bereid het blad te lezen en het goede nieuws op te zuigen als een droogstaande plant water.

Ik zie een foto van mollige ijsbeertjes op een rap smeltende ijsschots in het National Park van Canada. Ik lees een stukje van een man die in de VS is gered door een moslim; ik lees dat de plastic tas in San Francisco wordt verboden, en dat je beter hele dure plantaardige omega-3-olie kunt nemen dan visoliepillen. Want van die laatsten raakt de zee (om gezondheidsredenen, dat weer wel), nog leger. Er staan wat langere artikelen in met goed nieuws over geld in de VS, en er staat een stuk in dat westerlingen moet bewegen tot het dragen van wijdvallende gemakskleding als kimonos en sari’s in plaats van strakke broeken en nylonkousen. Ik weet’t niet. Goed nieuws is moeilijk te vinden, denk ik.  Of misschien zoeken ze verkeerd, in de verkeerde hooiberg.
Een stukje over eten “De haute cuisine ontdekt geur” , heb ik meerdere keren gelezen. Het staat er echt:“In het meest avant-gardistische restaurant ter wereld, het Spaanse El Bulli, bestaat een van de gangen uit een ballonnetje waar een geur uitstroomt. De ervaring van die sensatie is het hele gerecht.”
De goochemerd die dat verzonnen heeft! Het opdienen van lucht.

Ik ga bij alle buren geld vragen als ik m’n knoflook-pastagerecht maak. Die geur blijft nu immers kosteloos in ons portiek hangen. Daar moet ik iets mee doen. Ballonnen hebben we nog genoeg over van W’s verjaardag en het gaat niet aan de mensen gratis van iets te laten genieten als ze er ook voor kunnen betalen. Niet voor niets noemt de overheid mij een culturele ondernemer. Van beeldende kunst moet de Ode-lezer dan niets hebben, maar voor goed doorbakken lucht is er een groeimarkt.
Volgens Ode is het een geheim hoe de kunstenaar van El Bulli de geur in het ballonnetje krijgt, maar voor mij niet. Het ballonpompje met de clowns erop kan blazen en zuigen, dus na even oefenen zal deze ‘Harald of Free Enterprise’ met groot gemak de dampen boven Schotel Berendes innemen en terugpompen in de ballonnen. De echte afzuiger boven mijn fornuis, die veel raast maar weinig aan zuigen doet, is er niets bij.
Daarna serveer ik Ballon Berendes als hoofdschotel in een prestigieus restaurant en kunnen de gasten genieten van het lekprikken (spelden:3.50 euro).
Voor mensen die er op staan ook nog hun “innerlijke kerstfeest” te willen vieren, laat ik de volgende vraag uit Ode na:” Welke geschenken van het universum heeft u geweigerd aan te nemen of te erkennen?”
Ik zou werkelijk niet weten wat ze bedoelen met die vraag, maar ‘e’en ding is zeker: gratis geuren inademen is er in ons portiek niet meer bij.
Een goede kerst voor u, en een beter nieuwjaar.
 

Pagina 1 van 1 pagina's