Pagina 1 van 1 pagina's

#38 i Aye la guapa, los arboles son verdes!

i Aye la guapa, los arboles son verdes! (He lekker stuk, de bomen zijn groen!), is de enige Spaanse zin die van m’n middelbareschool-Spaans overeind bleef, tot op zondag aan toe.

Met een troep bijelkaar gewaaide kunstenaars maakten we daar voor ‘e’en dag ons eigen pretpark, Big Bos geheten. Ik had voor deze gelegenheid alweer een onaantrekbare (designer!) outfit gemaakt, een fel oranje tent plus dame eraan vast.

Maar de conversatie onder de bezoekers was ook om over naar huis te schrijven. Iemand had het over ” de bijna-dood-ervaring” van haar hondje (in een ander bos), iemand anders noemde zichzelf ” de normaalste man van de wereld” en een zeer spits gebekte bezoeker maakte zich op om twee paardrijdende dames te verbluffen.

Vanaf paardhoogte zeiden ze tegen ons:“Doet u dat hek eens open, wij kunnen er niet bij”. Waarop de man gevat antwoordde:“Kunt u er niet overheen springen?”
Maar iemand had het hek al geopend voor de amazones en we liepen in tegenovergestelde richting naar de Posbank, de Bos-expo achter ons latend. Daar begon het zachtjes te regenen.

Alles wat ik er zag, kende ik al. Min of meer. Twee jaar woonde ik in het dorp aan de Veluwezoom. In mijn onsterfelijke jeugd hielp ik er mee met het uitroeien van de rode vliegenzwam - voor herfststukjes op school. Die school, het gebouwtje althans, staat er nog, net als ons oude huis en het huis van M.T. Ik dacht: Nu komt het. Nu gaan de hervonden herinneringen me tranen in de ogen brengen van ontroering. Ik zette m’n geheugen op knetterstand. Maar er kwam niets nieuws bij. Net zoals wanneer je vastberaden bent je te ontspannen. Dan krijg je meestal een stijve nek.

Aan het eind van de dag, het regende inmiddels hard, pakte ik m’n handeltje in en eindigde in het bezoekerscentrum met een groepje vrienden, onder wie “de normaalste man van de wereld”. Die laatste vertelde dat de deur van z’n bovenbuurman scheetgeluiden maakt bij het openen en sluiten. En dat hij daar hinderlijk door gestoord wordt als hij ’ s nachts gitaarmuziek luistert.
We dronken iets warms dat bruine van kleur was, reden nog ‘e’en keer langs Rheden - nu het saaiste dorp van de wereld - en ik bedacht dat ik er niet meer zou willen wonen.
Het mooiste beeld van Rheden zit in mijn hoofd.
Ook al zijn de bomen er groen.

Pagina 1 van 1 pagina's