Pagina 1 van 1 pagina's

#30 Onderweg in de regen*

(Waarin professor Overloop een kasteel bouwt en wij op jacht gaan naar een regenjas.)

“En zo won Karel de Grote van de doivel”, zei de gids. Ze was al een half uur aan het woord. Eerst buiten in wolken van regen, om ons de voordelen van de ge"isoleerde ligging van Reinhardstein te laten zien. Nu doorweekt, binnen. De gids ging diep in op ‘Proissen’ en de Metternichs, van wie een enkele verlopen kop was nageschilderd en opgehangen tussen oud roest aan de dikke muren van het kasteeltje. Onze sokken en bloesjes waren nat. Want zo gaan die dingen: Als je in de Ardennen een doodgewoon kinderregenjasje wilt kopen, kom je uitsluitend winkels tegen waarin ze gekartelde scharen en honderd soorten jagersmessen verkopen om dieren mee te ontgulpen.

In de entree van het kasteel was het koud. Een laat negentiende-eeuws geval van imitatiekasteel dacht ik, maar ik zat ernaast. Reinhardstein - als u dat echt wilt weten - is vanaf 1965 herbouwd op de ru"ine van het vroegere kasteel, alles onder leiding van een vitale avondlander: professor Jean Overloop. Bij de herbouw van het kasteeltje maakte professor Overloop gebruik van een middeleeuwse tekening. Verder was hij voor de reconstructie te rade gegaan bij gelijke kastelen in de omgeving en zo voltooide hij (in eigen ogen) de best mogelijke aller kastelen. “Dit reuzenwerk werd met schijven volbracht”, staat in de folder over Reinhardstein- Burg Metternich.
Op een foto in diezelfde folder ziet Overloop eruit als een katholieke vampier, een anachronisme in elk geval. “Dikwijls droeg hij een lange schoudermantel, zo vormde hij een geheel met het ruwe voorkomen van Burg Metternich, met zijn streng voorkomen wilde hij de bewaarder zijn van de Westerse traditie.”

De gids leidde ons en een Vlaamse schoolklas (“een veenklas” zeiden ze) langs middeleeuwse memorabilia, bijelkaar gescharreld door Overloop, naar een kapel. Voor een athe"ist altijd weer een typische ervaring. Er hing een houten christus aan de wand, een “reischristus” , waarvan de armen kunnen scharnieren en worden ingeklapt. (Ik heb m’n koffertje gepakt en ik neem mee: een reischristus!) T. die niet van “muffe uitstallingen van oude voorwerpen” houdt, riep: “Hup, naar het milieupark ermee”. Hij fleurde weer op in een ander museum, dat van Stavelot.

 

In het Stavelot-museum is alle aandacht besteed aan overgestyleerd expositiemeubilair. Het is me ontgaan wat erin tentoongesteld werd, maar W. wilde er wel even op poseren.
In ons huisje ontdekten we dat bemoste daken kunnen lekken en dat een elektrisch aangestuurd kacheltje ook niet alles is. Buiten zag ik een paard en een ezel in de regen staan. Ik schroefde de dop van een fles Calvados, nam een slok en verlangde naar huis, naar m’n atelier.
De volgende dag op de terugweg over het natte asfalt, draaiden we in de warme auto een van de mooiste Beatleliedjes. Eindelijk verzoend met de regen en de natte bossen:“While my guitar gently wheeps”.

*Onderweg in de regen is ook de titel van een mooie novelle van Potgieter. Z’n beste boek.

Pagina 1 van 1 pagina's