Pagina 1 van 1 pagina's

#25 Locus Problemus

Veertig probleemwijken krijgen van minister Vogelaar (Wonen, Wijken en Integratie) extra geld om de wijk op te knappen. Nu zit ik, heel tevreden met m’n atelier, en de buurt waarin het ateliergebouw staat, toevallig op het snijpunt van maar liefst twee probleemwijken: Bergpolder en het Oude Noorden. Van het Oude Noorden kan ik me nog voorstellen dat die buurt met een scharlaken P is aangemerkt. Je ziet er straten waar nooit zonlicht komt, veel winkels die elke gram vrolijkheid ontberen en als er gras groeit tussen de stoeptegels wordt er gesproken van openbaar groen. Maar Bergpolder? Of liever, mijn buurt? Met enige fantasie kun je zeggen dat de eigenaar van het Zwenkwielenparadijs gevaarlijk aan het radicaliseren is. “Wilt u niet meer sjouwen? U kunt er ook wielen onder bouwen”, staat er op de gevel boven zijn winkel, waar hij alleen maar zwenkwielen verkoopt. (Een productverstarring om u tegen te zeggen.) Je hebt hier verder aardige rommelwinkels, een reisbureau, een fourniturenzaak, groente- en vleeswarenwinkels gedreven door islamieten, een zaak waar je wijn kunt proeven, wat galeries, straten met mooie bomen, twee antiquariaten , kortom, het is een levendige boel.

Het enige wat me hier niet zint, is het gespuug op straat, dat is werkelijk walgelijk. ‘s Morgens vroeg moet ik langs de fluimen trippelen die op de stoep bij onze voordeur liggen. En de bewoners zijn niet rijk. Nee. We moeten hier altijd eerst rekenen voor we ons geld uitgeven, maar dat is eerder een privéprobleem dan een algemeen zorgelijke kwestie. Toch meent de gemeente Rotterdam, al sinds een jaar of acht, dat geldgebrek een misdaad is, want ze is druk bezig met het verplaatsen van laag gesalarieerden naar de buitenwijken, de stad uit. (Daar kan armoede minder kwaad, of is in elk geval minder zichtbaar.) In de buurten waar nu de salarismuur geldt, moeten goed verdienende, liefst hoog opgeleide, creatieve ondernemers komen (in Rotterdam bedoelen ze daar kappers mee). Je vraagt je af waar ze die allemaal vandaan willen halen, want zo aantrekkelijk is Rotterdam niet, zelfs niet voor kappers.

Nooit geweest ook. In de reeks fotoboekjes* over vooroorlogs Rotterdam zie je de lelijke Bordewijk-achtige straten en buurten, sjofel, niets feestelijks is er, geen enkele grandeur. Hoogtepunt van het verdwenen Rotterdam is dansgelegenheid Pschorr, waar ze een bewegende dansvloer hadden. En verder weerspiegelde de stad het armzalig inkomen van zijn bewoners, net als nu. Zelfs de Coolsingel verloedert. De Beijenkorf is ons laatste baken van beschaving en luxe. Helpt het dan om sommige wijken ook nog eens als Probleemwijk te merken binnen een stad die als geheel al weinig voorstelt.  Dat werkt alleen wanneer het geld gaat naar beter onderwijs, betaalbare huisvesting en openbaar groen - daarmee bedoel ik geen gras, maar een mooi park hier en daar.
In het verleden heb ik, (gratis en voor niets) al eens een bruikbaar idee voor een stadspark gelanceeerd: een kerstbomenbos. Het idee is dat mensen na de kerst hun boompje met kluit niet bij de vuilcontainer zetten, maar dat ze die boom mogen planten op een flink stuk (openbare) grond. Binnen een paar jaar zal daar dan een door iedereen gekoesterd en prachtig dennenbos groeien. In het midden van het parkbos moet dan een schitterende glazen kiosk (van gekleurd glas)** staan, waar ieder, jaarlijks na het planten van z’n kluit een certificaat kan halen - bewijs dat men mede-eigenaar is van het park. (Plus facultatief, een glas whisky tegen de kou bij het planten.) Gemeente Rotterdam, doe hier uw voordeel mee!

** Ontwerp kiosk ligt al klaar.

Pagina 1 van 1 pagina's