http://www.vierstra.nl/index.php/site/index/ Marike Vierstra - Atelierlog nl twijnstra@solcon.nl Copyright 2012 2012-05-10T20:59:49+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_dagbaan_cafe_de_vrije_wil/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_dagbaan_cafe_de_vrije_wil/#When:20:59:49Z (Madame Blavatsky en Ka Yee Lee in het Cita Morgana.) De gemiddelde neuroloog gooit hem overboord. Ten onrechte. Hij bestaat, die vrije wil, en zo niet, dan moeten we doen alsof. Door de vrije wil kunnen we een beroep doen op ons geweten. Het doorstrepen van de notie vrije wil, pleit iedereen vrij: ik kon er niks aan doen, m’n DNA deed het. Daarom dus houden we vol dat die vrije wil bestaat. Maar er zijn twijfelmomenten. Vooral wanneer je na drie glazen goedkope slobberwijn, in je winterjas, bovenop voormalig treinviaduct De Hofbogen staat. Boven de mini-mall, bij de gemeentekunstborrel. Een van de laatste van deze eeuw denk ik, voordat de bezuinigingen echt bijten. Kunstenaar Ka Yee Li en ik, zijn gekomen om te netwerken. Maar ineens staan we weer beneden, naast een volkswagenbusje. ” Cita Morgana”, leek ik op de neus van de bus. Het is een project van Egied Simons, een kunstenaar die ons de bus in dirigeert. Binnenin zitten we met z’n vijven om een tafeltje. De ramen zijn geblindeerd, het ruikt enorm naar benzine. Ik krijg last van m’n oude kwaal, claustrofobie, als de kunstenaar de deur van de bus dichtschuift en zegt:” Als je het benauwd krijgt, op dit knopje drukken en de deur opentrekken”. We horen hoe hij achter het stuur kruipt en dan zijn stem door het blinderingsdoek:” Het duurt ongeveer vijftien minuten”. “Het is een camera obscura”, weet een van de passagiers die nog geen gemeentewijn op heeft. In het dak van de bus, pal boven de ronde tafel, zit een gat met een lens erin. Zo zien we Rotterdam ondersteboven op tafel: de lucht, de tramleidingen, de bomen en de top van een enkel gebouw. Ik herken niets. Het zou ook Den Haag kunnen zijn, maar het geheel is doortrokken van een tijdloze toverachtigheid;bewegende wolken op tafel, een rijdende bijeenkomst van spiritisten, maar dan zonder hun gewauwel. Een sprookje gemengd met de geur van benzine, zodat we niet gaan zweven, denk ik. Zou ik me zonder wijn bij de schuifdeur van de bus schrap gezet hebben? Nee, niet naar binnen, benzinegeur, gevaar. Ik weet het niet. Toch lijkt een cafe dat als naam De Vrije Wil heeft, me een moeilijk geval. Onze vrije wil is ook een rechter van wie we de stem niet goed horen na drie glazen wijn. Dus stappen we in. En dan wordt zelfs de rauwe patatstad Rotterdam, een luchtspiegeling. Met dank aan Egied Simons. 2012-05-10T20:59:49+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_warm_geld/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_warm_geld/#When:10:49:45Z Warm, warmer, warmst. Van de Baltische staten tot de Filippijnen is er een bijzondere gewoonte op ons neergedaald: bejaarde vrouwen bewaren hun geld in hun bh. Zo houden ze het veilig en warm. ” Als ik als kind van m’n oma een muntje kreeg, voelde het altijd warm aan,” vertelt een Marokkaanse cursiste. Iedereen in de groep is bekend met deze aardige gewoonte, behalve ik. En de Slowaak verstaat ons nog niet. Hij spreekt een taal die met geen enkele West-Europese taal ontkurkt kan worden. Grapjes en wetenswaardigheden ontgaan hem. We hebben het over de ‘Donau-Duck’, over zelf wijn verbouwen (doen ze in Roemeni"e veel), over bier uit Taiwan dat volgens de kenner onder ons tot het lekkerste uit de wereld hoort. Maar de Slowaak kijkt ondoorgrondelijk. We hebben het in brokkelig Nederlands over onze regering, over democratie. De Slowaak zit er stil bij. We merken wel dat er iets broeit. Onverwacht stoot hij uit: ” Slowakije, Communisme goed, werk, geld”. Ik besluit dat het tijd is voor ‘Ping-Pong’ , een methode om met enkelvoudige, mededelende zinnen en vraagzinnen een taal erin te pompen. En ik voeg er malle vragen aan toe, om hem wakker te houden en het onderscheid tussen ‘hebben’ en ‘zijn’ duidelijk te maken. ” Ben ik een konijn?” ‘Ja, jij bent een konijn.” Ik voel me onmachtig. Wat doe ik verkeerd? De taal ligt tussen ons in als de Noordwand van de Mont Blanc. Het zal nog de hele zomer duren voor ik geen konijn meer ben. En misschien nog iets langer voor hij begrijpt wat warm geld is. 2012-04-22T10:49:45+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_koppen_van_het_westeinde/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_koppen_van_het_westeinde/#When:09:58:33Z Ze hebben typische koppen, dragen hun truien soms binnenstebuiten, spelen Altijd Is Kortjakje Ziek bij de Josti Band. Iemand moet altijd op hen passen. Al weken ben ik ze, overdag, aan het schilderen. In het echte leven heb ik hun hoofden langzaam grijs zien worden, maar niet minder eigenaardig. Dit zijn de eerste drie uit een reeks van zeven. Op m’n atelier ben ik met de vierde bezig, iemand met een geweldig dikke bril op, waardoor de ogen vertekenen. Dat heb je ook met stokken die boven het water uitsteken en onder water te zien zijn. (De koppen zien er hier, omdat ze op de scanner hebben gelegen, bleker uit dan op het doek. Ook de kleuren zijn wat minder diep.) 2012-04-14T09:58:33+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_breng_een_steen_omhoog/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_breng_een_steen_omhoog/#When:19:29:45Z (Javaanse meisjes van het kinderhuis Leliëndaal in Suriname is het ook gelukt.) In de kinderrubriek Dr. Zeepaard, achterop NRC, lees ik deze opdracht:“Hang een brandende kaars aan de muur”. Je hebt een doosje lucifers, een kaars en een punaise tot je beschikking. Ogenblikkelijk weet ik hoe het moet. Gooi de lucifers uit de doos en prik het bakje met de punaise aan de muur. Steek de kaars aan. Smelt wat kaarsvet in het doosje en zet de kaars erin. Klaar. Ja, met mij kun je kamperen! Aan T. leg ik dezelfde opdracht voor. Na even denken, komt hij tot de volgende, excentrieke oplossing. Hij zou het lont van de kaars met een punaise aan de muur prikken en dan aansteken. Is dat de reden waarom ik in huis de wasmachine repareer en hij de cactussen besproeit? Creativiteit in het oplossen van onpraktische problemen is niet precies hetzelfde als begrijpen hoe een apparaat (mechanisch) inelkaar zit. Bij dat laatste telt de wil om iets te herstellen, vind ik. En natuurlijk de angst voor de rekening van een zogenaamde vakman. In het atelier heb ik voordeel van m’n vindingrijkheid; de onpraktische kwesties stapelen zich er op - net als op de kunstacademie. Daar grossierden ze in rare opdrachten. “Breng een steen omhoog”, was zo’n opdracht aan de beeldhouwers. Ik plakte een spiegelscherf tegen het systeemplafond, legde een flinke kei op de vloer onder de spiegel, en voilá. Steen was omhoog gebracht. In het alledaagse is een steen omhoog brengen meestal onmogelijk. Het is of je een poppenserviesje wilt maken van een centraleverwarmingselement. Aslof je aan mensen die er geen zin in hebben, een nieuwe taal moet leren, zonder woordenboek. Dat komt vaker voor dan je denkt. Maar het valt altijd te proberen. Daarom zeg ik ’ s ochtends tegen mezelf:” Breng die steen omhoog”. En moet ik ’ s avonds concluderen dat hij er nog steeds ligt. Die steen. Of is hij van jou?  2012-03-26T19:29:45+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_een_taal_om_nee_in_te_zeggen/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_een_taal_om_nee_in_te_zeggen/#When:16:23:42Z Een pierdunne Bulgaarse en een broodmagere Roemeense oefenen op de correcte uitspraak van het Nederlandse woord schoen. Ik doe het voor, druk m’n kin tegen mijn hals en zeg:“Schchchoen”. Een beproefde methode om de G eruit te krijgen. De twee jonge vrouwen doen me na. Ze willen het leren, ze hebben grote plannen om in Nederland een goede baan te vinden en dikker te worden. Om wat vaart te zetten achter dat laatste maken ze elke avond popcorn in de magnetron die in het keukentje naast het leslokaal staat. Maar van popcorn krijg je geen vet op de heupen en bovendien knabbelen alle cursisten mee uit de zak. We leven elke avond op popcorn en koffie; wakker blijven is nog het moeilijkste van het inburgeren, en mijn grappen, bedoeld om iedereen bij de les te houden, vinden lang niet altijd vaste grond. Daartoe is een grotere woordenschat nodig. Een broodmagere man uit Eritrea tekent op het ‘whiteboard’ een reeks vervlochten bloemetjes. Een sliert madeliefjes in de knop en open: zo ziet zijn taal eruit. Gesproken klinkt die taal als het gemurmel van een beek. Maar hoe klinkt het Nederlands in zijn oren? “Boos”, antwoordt een Filippijnse voor haar beurt. “Mannen boos.” “Alsof je altijd bij de Rijdende Rechter zit”, vraag ik. Maar niemand kent de Rijdende Rechter. Ook een naam als Wilders zegt hen overigens niets. Nooit van gehoord. “Politiek”, zeg ik. Daar heeft iedereen z’n buik vol van:” Ohhh, pffft, polllitik, haaaa, corrupt”. Het woord corrupt heeft internationaal zijn weg gevonden, dat hoeft voor niemand vertaald te worden. “Maar Nederland niet corrupt”, zegt een bedachtzame ingenieur. “Mexico, oei, alles corrupt, papieren, gemeente, altijd jij moet betalen.” Hij maakt een onder de toonbankgebaar. “Jaaah, Polen ook, Polen meer erg.” “In Syri"e ook”, beweert een verlegen vrouw. Ik houd m’n mond maar over Nederland. De teleurstelling zal gauw genoeg komen. Overdag help ik met een verhuizing. M’n gekke broer gaat per ongeluk op een steekwagentje staan, rolt twee meter over het gladde linoleum in de hal, valt om, languit, en sluit dramatisch z’n ogen. De verhuizers kijken geschrokken. Ze willen hem overeind helpen, als hij niet dood is tenminste, maar m’n broer staat alweer, maait met z’n armen en gaat buiten bij de verhuiswagen roepen om dozen. Achter ons zie ik de brievenbussen van de nieuwe bewoners. Dan weet ik hoe voor mij het Nederlands klinkt: het is een taal om NEE in te zeggen. Nee is het meest Hollandse woord dat er is. In m’n atelier doe ik of NEE niet bestaat, ik heb er niks aan. Met ‘nee’ maak je geen kunst, dan imiteer je een brievenbus. Daarom ga ik “misschien” op mijn eigen bus plakken. Dan hebben ze buiten iets om over na te denken en kan ik binnen blijven hopen. 2012-03-17T16:23:42+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_doodgewone_vervreemding/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_doodgewone_vervreemding/#When:20:51:06Z De vullingen in m’n kiezen werken als middengolfontvangers. Vooral fietsend komen er onverwacht liedjes binnen, meestal niet van het coolste soort. Maar daar hoef ik me niet druk om te maken. Dat doet m’n dochter wel. Wanneer ik Jamaica Farewell zacht, maar hoorbaar meezing, sist ze: ” Shhht, wat heb ik nou gezegd, niet zingen binnen de bebouwde kom”. Het is voorjaarsvakantie, we zijn op weg naar de beugeltandarts en naar een paasei, en ik ben een brakke nachtuil die overdag wakker moet blijven. Voor de Kunst, nietwaar. Bij de beugelfabriek krijgt ze een gekleurd elastiek tegen de tralies bij haar voortanden, passend bij het ei. Ik draag een gestippelde bloes en doe ook niet onder voor het paasei dat zo hoog is als een volwassen man. Hoger zelfs. De bedenker is Jeff Koons, een kunstenaar die ik bepaald niet bewonder, ook al moest ik in het verleden grinniken om z’n uitvergrote hond met bloemen. Het ei glimt, draagt een enorme paarse strik en is een vrolijke binnenkomer. Maar ik heb een geheime agenda en heb het ei als lokkertje gebruikt. Ik wil iets anders zien. Bij de balie in het Boijmans lees ik terloops in de folder over de komende Rotterdamse museumnacht; het Boijmans belooft ons die nacht te verrassen met vervreemdende effecten. Er wordt ook uitgelegd hoe dat in z’n werk zal gaan. Dat uitleggen en van te voren meedelen dat het om vervreemding draait,lijkt me een onhandige zet. Als het de bedoeling van het Boijmans is dat we op zoek gaan naar vervreemding, wordt het omgekeerde bewerkstelligd: we zien een herenschoen in een vitrine met porseleinen servies. We krijgen een gevoel van herkenning: aha! Vervreemding! We zien schilderijen die met hun voorkant tegen de muur zijn opgehangen. We laten ons niet in de luren leggen, kom nou, dat is doodgewone vervreemding. Het zou wat anders zijn als je bij het aantrekken van je jas in de garderobe van het museum, merkt dat er andere knopen aan zitten. Het is iets anders als je met veel moeite je autoportier opent en pas binnen ontdekt dat je in de verkeerde auto zit. Nog vreemder is het, voor omstanders, als je met je gekke broer een weekeind in een hotel logeert. Hij draagt een enorme babypop in een draagzak op zijn buik. De receptioniste loopt hem tegemoet en zegt: “Wat een schattige baby heeft u”. En dan haar gezicht, als ze dichtbij staat, dat moet haast wel door Kafka gezien zijn. Kortom: voor vervreemding hoef ik de deur niet uit. We zijn al blij als de vloermat bij de voordeur gewoon over de trapleuning hangt. Maar in een museale setting is het woord ‘vervreemding’  sleets. Het moet een poosje op slot, net als ‘op het verkeerde been zetten’. Aan wie om vervreemding verlegen zit, zou ik m’n broer kunnen verhuren. Hij kan heel verfrissend te werk gaan, elke dag weer.  2012-03-09T20:51:06+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_de_vierstra_groep/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/de_nachtbaan_de_vierstra_groep/#When:20:51:02Z (De groep Belgische surrealisten voor cafe ‘Het goudblommeke van papier’, maart 1953. Tweede van rechts: Marike 4-stra.) Het is zaterdag (1984?). Ik kijk of m’n cheffin op gehoorsafstand staat - ja, dat staat ze - en ik neem de telefoon op: ” Met Voorhoeve, Dietrich, Kramers, Boijmans en Vierstra!”  De cheffin van de boekwinkel met de vier achternamen kijkt me getergd aan. Als ik neerleg, weet ik wat er komen gaat, maar ik kan het niet laten ook al breng ik (volgens haar) de klanten in de war. “Ga in de kelder de Engelse pockets opruimen”, zegt de cheffin. De kelder is net niet hoog genoeg om in te staan, je komt er na het opruimen uit als een geknakte letter i, maar bij de toonbank plop ik terug in m’n oorspronkelijke vorm. En, ben als eerste bij de telefoon. Grijnzend. Met straf en kritiek is tot op heden bij mij weinig bereikt. Maar een sukkel wil ik me nog niet noemen. De ene poot van de Vierstra-Groep beunt ’ s avonds bij in het onderwijs, de andere poot werkt in het atelier. Maar het liefste zou ik tot een andere groep horen, een gedroomde groep. Surrealisten. Dat spreekt. In gedachten leg ik in de supermarkt 21 ananassen in een mandje. Als ze vragen waarvoor die zijn, antwoord ik:” We hebben thuis een tropisch konijn, het is vandaag jarig”. In gedachten hang ik ’ s avonds een webcam in ons leslokaal, zodat iedereen ons surrealistisch Babylon onder de tl-balken kan volgen. De inburgeraars moeten de tekst van een cd’tje nazeggen, om te oefenen op de uitspraak: ” Ik kom uit Denemarken”, zegt een man uit Mexico. “Ik heet Henk”, zegt een man uit Guatemala. ” Ik heb twee kinderen”, zegt een vrijgezelle Pool. “Ik ben een kunstenaar”, denkt de docent. En we lachen het haar op onze tanden bloot. 2012-03-05T20:51:02+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/92_de_nachtbaan_het_wilde_weten/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/92_de_nachtbaan_het_wilde_weten/#When:09:42:11Z WILDE BOEKEN TE KOOP Waar die naam vandaan komt, weet ik niet. Hij geeft in elk geval te denken: Het Wilde Weten. Het is de naam van een kunstenaarscollectief in Rotterdam dat onder meer jaarlijks een kunstboekenmarkt organiseert. Dit jaar doe ik mee met m’n KLEINE CATALOGUS VAN GROTE DINGEN. Hierin zie je - voor het treurig lage bedrag van slechts 35 euro! - foto’s van door mij gemaakte hangende trappen, acryltekeningen van die trappen en er staan korte stukjes tekst in. Achterin vind je een pop-up van een trap. Deze catalogus is ook te koop via m’n website. De oplage is klein: 15 stuks. Er zijn slechts enkele exemplaren over. (OP=OP.) Maar leuker is het natuurlijk, om naar de Wilde Boekenmarkt te komen en subiet ter plekke de Kleine Catalogus Van Grote Dingen aan te schaffen. De Kleine Wilde Trap - tijdens de trappenexpositie de publiekslieveling - past qua wildheid het beste bij de naam van het kunstenaarscollectief Het Wilde Weten. Die naam doet denken aan achttiende-eeuwse ideeën over zogenoemde nobele wilden: lieden die zonder kennis van de Bijbel (meestal buiten Europa) het verschil bleken te kennen tussen goed en kwaad (een wild geweten) en die bovendien prima in staat waren hun eigen onbijbelse god te verzinnen. In de achttiende, maar ook in de negentiende eeuw (en zelfs nu nog) werd in twijfel getrokken of een ‘wilde’ een deugdelijk onderscheid kon maken tussen goed en fout. Familieleden van de ‘nobele wilde’,  niet-filosofisch geschoolde mensen die er zelfstandig op los denken, kunnen ook bij Het Wilde collectief horen. Maar wat denken de Wilde Weters? Dat kan vanzelfsprekend alle kanten op gaan en natuurlijk ben ik nieuwsgierig naar de diverse wilde gedachtegangen - het moeten er meerdere zijn, lijkt me. Voorlopig ga ik er vanuit dat de wilde weters vrijdenkers zijn (zoals ik), maar dat zij, anders dan ik, wel iets nieuws hebben bedacht om de wereld mee te verklaren. Daarnaast klinkt ‘wild’ goed. Vooral als je in de stad woont, weinig benul hebt van natuurkrachten en een veridealiseerd beeld koestert van een leven ergens buiten, ‘achter Zwolle’. En dan niet “oehoehoerend hard, Tinus op sien BSA”  (veel te beschaafd), maar Thoreau ( Over Burgerlijke Ongehoorzaamheid, 1849), afgezonderd in zijn hut in de bossen. Ik zou het niet kunnen. Niet wild genoeg. Ik ben van een treurige aangepastheid, bijgeslepen door jaren belasting betalen en stofzuigen. Maar wie m’n werk ziet, denkt daar hopelijk anders over: er zit iets WILDS in die vrouw.  Een kleine wilde. Koop haar werk voor het te laat is. Adres: Kunstenaarscollectief Het Wilde Weten/ http://www.hetwildeweten.nl De Wilde Boekenmarkt, Robert Fruinstraat 35, 3012 XB, Rotterdam. Zaterdag 11/2 en zondag 12/2 van 14.00 tot en met 19.00.  2012-02-11T09:42:11+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/91_de_nachtbaan/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/91_de_nachtbaan/#When:19:59:12Z Avontuurlijk en temperamentvol (Ardenner das op weg naar Rimbaud.) Er is veel te zeggen voor het negeren van schulden en plichten; grote dichters deden het al. Dat ontdekte ik, toen we op een miezerige dag in de Ardennen, een uitstapje maakten naar Charleville, naar het Rimbaudmuseum. Zodra ik aan Arthur Rimbaud (1854-1891) denk, krijg ik een licht schuldgevoel omdat ik hem niet gelezen heb. Dat geldt ook voor zijn vriend en minnaar, Paul Verlaine (1844-1896), een man met een hoofd als een uit z’n krachten gegroeid Bintje en op geen stukken na zo knap als Rimbaud - althans, op het schilderij dat ik in Charleville van hen zag. Verlaine ging ervandoor met Rimbaud en liet z’n vrouw en z’n schuldeisers achter zich. “Niet meer dan logisch”, beweert de documentaire over de twee dichters (ook in het museum te zien). Verlaine en Rimbaud leefden “avontuurlijk en temperamentvol” en dan moet je wel. Ergens anders op de wereld, ik vermoed in Duitsland, waar ze strenger zijn, en zeker ook bij ons, zouden die dichters er postuum nog flink van langs gekregen hebben. Maar de Fransen weten temperament te waarderen, achteraf tenminste. Tijdens een lange wandeling door die typische Ardenner oorlogsblubber, in de omgeving van ons huurhuis, overwoog ik, of ik ook zou kunnen wegkomen met “avontuurlijk en temperamentvol”. Dan moet ik natuurlijk wel als de bliksem geniaal worden en stukken minder braaf. In elk geval heb ik een opdracht gekregen via Stichting Gemiva: portretten van de bewoners van een woning voor verstandelijk gehandicapten, 7 in totaal.  Het hoofd van de nieuwe woonlocatie moest flink z’n best doen om de financi"en voor het project rond te krijgen. Ook al gaat’t om een laag bedrag, toch waren de meningen over deze vorm van geldbesteding ernstig verdeeld. Van veraf kan ik me precies voorstellen wat er te berde is gebracht: Wat heb je aan een schilderij van een onbekende meesteres? Kunnen we niet beter een grotere koelkast kopen? Zal het werk over 200 jaar z’n waarde wel behouden hebben? Gelukkig maken we dat niet meer mee! Eerst Rimbaud eens lezen.  Zal ik kiezen voor zijn ” Dronken boot” of voor ” Een seizoen in de hel”?  Avontuurlijk en temperamentvol zeg ik: ” Allebei”.  Dat wordt dan wel ’ s nachts lezen, want ’ s avonds moet ik mensen taallessen geven en ik doe voor hoe je moet inburgeren. Of je avontuurlijk en temperamentvol en ingeburgerd kunt zijn, is een kwestie waar ik nog op terugkom. (Of niet, natuurlijk.) 2012-01-06T19:59:12+00:00 http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/90_de_nachtbaan/ http://www.vierstra.nl/index.php/site/log/90_de_nachtbaan/#When:21:24:46Z Flexibel worden Als je kunstenaar bent en de trein met geld laat nog even op zich wachten, moet je bijbaantjes hebben. Ik geef ’ s avonds les. Binnenkort zelfs elke avond. Het sollicitatie- annex inwerkgesprek verliep niet zo vlot en dreigde zelfs even om te kieperen, toen op een vraag van mij het volgende antwoord kwam: ” Nou, wat denk je zelf?” Vanaf de eerste verdieping, in m’n toekomstige leslokaal, zag ik dat het buiten regende. Een flexibele bui die zich met gemak rond alle hoeken van het gebouwtje sloeg. In het noorden van Spanje had ik, jaren terug, de ontdekking gedaan dat ik het niet ben, flexibel. Het lukte me om de etenstijd op te rekken tot negen uur, half tien ’ s avonds, maar om net als de Spanjaarden pas om tien uur met koken te beginnen, ging mijn maag te ver. Ik drink graag, en veel ook, maar langer dan vier uur aperitieven drinken, hou ik niet vol. Als iedereen om ons heen rond elf uur eindelijk begon met het diner, lag ik al in m’n tent, soms met het halfslaperige idee dat ik werd opgediend als gerecht. Bestekgeluiden op kampeerterreinen dragen ver, zelfs bij het beuken van de Atlantische Oceaan. Tot kort daarvoor had ik met de illusie geleefd dat ik me kon aanpassen aan de meeste situaties; in je eentje in je atelier houd je zo’n gedachte gemakkelijk in stand, thuis wordt het al wat lastiger. Bij het inwerkgesprek kwam het ter sprake als eis. De nieuwe werkgever wil flexibele, hoog opgeleide, ervaren docenten, lieden die er geen been in zien om desnoods elke maand voor een andere groep, op nieuwe tijden, te werken. Voor zolang het duurt. (De zogenoemde taalaanbieders grossieren in contracten van vier maanden.) Ergens lekker vastroesten is er niet bij, terwijl ik bij uitstek geschikt ben als schroef, niet als ‘Post-It’ . De vraag is nu, of het me lukt flexibel te worden. Het flexibelste wat ik ooit heb gedaan is: een kind krijgen.En dat viel voor de duvel niet mee. In ruggenprikken geloofden de oerartsen van het Havenziekenhuis toen niet, ondanks m’n kermend geuite opmerking dat ze in de ons omringende landen (waar de prikken wel gegeven werden en worden) toch niet aantoonbaar gekker zijn. Een goede multitasker ben ik ook al niet. Overdag kunsten en s’ avonds lesgeven, hoe zal dat gaan? Je hoort het nog. Ik ben zeker van plan m’n virtuele leven te verbeteren en het blog leven in te blazen. In het echt ga ik eerst naar de Ardennen om daar op tweede kerstdag een valse snor te kopen in de feestartikelenwinkel in Malmedy. Dat doe ik elk jaar; kerstmis=snorren kopen. Of misschien, dit jaar, voor de flexibiliteit, vleugels maat 40. Want die hebben ze daar ook. 2011-12-22T21:24:46+00:00