Avontuurlijk en temperamentvol
(Ardenner das op weg naar Rimbaud.)
Er is veel te zeggen voor het negeren van schulden en plichten; grote dichters deden het al. Dat ontdekte ik, toen we op een miezerige dag in de Ardennen, een uitstapje maakten naar Charleville, naar het Rimbaudmuseum. Zodra ik aan Arthur Rimbaud (1854-1891) denk, krijg ik een licht schuldgevoel omdat ik hem niet gelezen heb. Dat geldt ook voor zijn vriend en minnaar, Paul Verlaine (1844-1896), een man met een hoofd als een uit z’n krachten gegroeid Bintje en op geen stukken na zo knap als Rimbaud - althans, op het schilderij dat ik in Charleville van hen zag.
Verlaine ging ervandoor met Rimbaud en liet z’n vrouw en z’n schuldeisers achter zich. “Niet meer dan logisch”, beweert de documentaire over de twee dichters (ook in het museum te zien). Verlaine en Rimbaud leefden “avontuurlijk en temperamentvol” en dan moet je wel. Ergens anders op de wereld, ik vermoed in Duitsland, waar ze strenger zijn, en zeker ook bij ons, zouden die dichters er postuum nog flink van langs gekregen hebben. Maar de Fransen weten temperament te waarderen, achteraf tenminste. Tijdens een lange wandeling door die typische Ardenner oorlogsblubber, in de omgeving van ons huurhuis, overwoog ik, of ik ook zou kunnen wegkomen met “avontuurlijk en temperamentvol”. Dan moet ik natuurlijk wel als de bliksem geniaal worden en stukken minder braaf.
In elk geval heb ik een opdracht gekregen via Stichting Gemiva: portretten van de bewoners van een woning voor verstandelijk gehandicapten, 7 in totaal. Het hoofd van de nieuwe woonlocatie moest flink z’n best doen om de financi"en voor het project rond te krijgen. Ook al gaat’t om een laag bedrag, toch waren de meningen over deze vorm van geldbesteding ernstig verdeeld. Van veraf kan ik me precies voorstellen wat er te berde is gebracht: Wat heb je aan een schilderij van een onbekende meesteres? Kunnen we niet beter een grotere koelkast kopen? Zal het werk over 200 jaar z’n waarde wel behouden hebben? Gelukkig maken we dat niet meer mee!
Eerst Rimbaud eens lezen. Zal ik kiezen voor zijn ” Dronken boot” of voor ” Een seizoen in de hel”? Avontuurlijk en temperamentvol zeg ik: ” Allebei”. Dat wordt dan wel ’ s nachts lezen, want ’ s avonds moet ik mensen taallessen geven en ik doe voor hoe je moet inburgeren. Of je avontuurlijk en temperamentvol en ingeburgerd kunt zijn, is een kwestie waar ik nog op terugkom. (Of niet, natuurlijk.)
Reacties:
