Flexibel worden
Als je kunstenaar bent en de trein met geld laat nog even op zich wachten, moet je bijbaantjes hebben. Ik geef ’ s avonds les. Binnenkort zelfs elke avond. Het sollicitatie- annex inwerkgesprek verliep niet zo vlot en dreigde zelfs even om te kieperen, toen op een vraag van mij het volgende antwoord kwam: ” Nou, wat denk je zelf?” Vanaf de eerste verdieping, in m’n toekomstige leslokaal, zag ik dat het buiten regende. Een flexibele bui die zich met gemak rond alle hoeken van het gebouwtje sloeg. In het noorden van Spanje had ik, jaren terug, de ontdekking gedaan dat ik het niet ben, flexibel. Het lukte me om de etenstijd op te rekken tot negen uur, half tien ’ s avonds, maar om net als de Spanjaarden pas om tien uur met koken te beginnen, ging mijn maag te ver. Ik drink graag, en veel ook, maar langer dan vier uur aperitieven drinken, hou ik niet vol. Als iedereen om ons heen rond elf uur eindelijk begon met het diner, lag ik al in m’n tent, soms met het halfslaperige idee dat ik werd opgediend als gerecht. Bestekgeluiden op kampeerterreinen dragen ver, zelfs bij het beuken van de Atlantische Oceaan. Tot kort daarvoor had ik met de illusie geleefd dat ik me kon aanpassen aan de meeste situaties; in je eentje in je atelier houd je zo’n gedachte gemakkelijk in stand, thuis wordt het al wat lastiger. Bij het inwerkgesprek kwam het ter sprake als eis. De nieuwe werkgever wil flexibele, hoog opgeleide, ervaren docenten, lieden die er geen been in zien om desnoods elke maand voor een andere groep, op nieuwe tijden, te werken. Voor zolang het duurt. (De zogenoemde taalaanbieders grossieren in contracten van vier maanden.) Ergens lekker vastroesten is er niet bij, terwijl ik bij uitstek geschikt ben als schroef, niet als ‘Post-It’ . De vraag is nu, of het me lukt flexibel te worden. Het flexibelste wat ik ooit heb gedaan is: een kind krijgen.En dat viel voor de duvel niet mee. In ruggenprikken geloofden de oerartsen van het Havenziekenhuis toen niet, ondanks m’n kermend geuite opmerking dat ze in de ons omringende landen (waar de prikken wel gegeven werden en worden) toch niet aantoonbaar gekker zijn. Een goede multitasker ben ik ook al niet. Overdag kunsten en s’ avonds lesgeven, hoe zal dat gaan? Je hoort het nog. Ik ben zeker van plan m’n virtuele leven te verbeteren en het blog leven in te blazen. In het echt ga ik eerst naar de Ardennen om daar op tweede kerstdag een valse snor te kopen in de feestartikelenwinkel in Malmedy. Dat doe ik elk jaar; kerstmis=snorren kopen. Of misschien, dit jaar, voor de flexibiliteit, vleugels maat 40. Want die hebben ze daar ook.