Ik word graag bewaakt. Het liefste door een knappe, maar rechtvaardige man met wie ik aardbeienzoentjes deel door de tralies. Aan deze wens wordt nu via een omweg tegemoet gekomen: we krijgen in onze straat, pal voor het ateliergebouw een bewakingscamera.
De belangrijkste vraag is nu: wat trek ik aan? Wie ziet mij? Als deze bewaking op afstand gebeurt door de geüniformeerde politiekleuters op hun elektronische steps dan hoef ik me niet in te spannen, zij hebben geen oog voor subtiliteiten, die zien mij pas wanneer ik in een portiek poep. Maar als daarginds in de geheime blauwe bewakingshemel de knappe prins der bewakers zit, dan moet ik mij serieus onder handen nemen en niet met een doordeweeks gezicht in een maandagbroek m’n fiets in de gang van het ateliergebouw tillen. Zal ik zwaaien naar de camera? Of elke dag een ander corsage dragen van spijkers en glimwormen - het welverdiende insigne van degene die zich dag- in-dag- uit ‘twentyfour-seven’ bekeken weet.
Het loont nu eindelijk de moeite om kunst met een grote K voor de ramen van m’n atelier te tillen, want mijn blauwe prins wil - dat spreekt - op de hoogte zijn van de ‘dernier cri’in de beeldende kunst. Galeries waar je in vrijheid in en uit kunt lopen, kennen niet die spanning van kunst die onder cameratoezicht van de politie is gemaakt, misschien dat er daarom zelden kunst wordt gekocht door de politiemannen en -vrouwen. Of de politie daadwerkelijk van kunst houdt, is me nog niet helemaal duidelijk. De snit van hun uniformen schreeuwt om een couturier met iets meer oog voor dikke bilpartijen en lome buiken. Hun taal ontbeert poëzie en humor, hun kleurgebruik is monochroom. Maar goed, we kunnen niet alles hebben. Bewaking op zichzelf is natuurlijk al een hele eer voor een verder onzichtbare kunstenaar en ik ben van plan hun oog ten volste te benutten. Allereerst zal ik een verfijnde reeks schetsen van handen waaraan afgekauwde nagels zijn teruggeplakt, op het oog uitproberen. Dan ziet de politie dat we hier voor geen kleintje vervaard zijn, dat in de wereld behalve blauw en oranje, van alles mogelijk is. De kale krijgt z’n haar terug en de afgeknipte haar nagels. Dat beeldende kunst wel wat meer is dan een slinger op je verjaardag! Zo zal ik door het oog naar binnen kruipen, het blauw laten verbleken, en zal althans de politiemacht in Rotterdam - een unicum voor Nederland - met aandacht kunst moeten bekijken.
Ik hoop maar dat ze niet flauwvallen van bewondering bij zoveel bewakingskunst. En dat ze als het even kan, keihard optreden en kunst kopen.
Mijn adres is nu bekend.
Reacties:
há,há in ieder geval één kijker!!
Going to put this arctile to good use now.
