Pagina 1 van 1 pagina's
#62 KUNST IN HET TRAPPORTAALFEEST IN DE NUTTELOZE RUIMTE
Nutteloosheid is een kernbegrip in onze samenleving en tegelijk is er niets wat zich lastiger laat omschrijven. Uiteindelijk lijkt immers elk rafeltje, elke gevonden veer, elk gebaar dat in de lucht blijft hangen, op korte baan wel ergens goed voor te zijn. De Franse dichter en romancier Georges Perec (1936-1982) probeert zich in het boek Ruimten Rondom “een appartement voor te stellen waarin een nutteloze ruimte zou zijn, een volkomen nutteloze, doelbewust nutteloze, ruimte”. “Het zou een ruimte zonder functie zijn geweest. Het zou nergens toe dienen, het zou nergens naar verwijzen.”
Perec komt er niet uit:“Het leek wel of de taal zelf tekortschoot bij het beschrijven van dat niets, die leegte [...].”
(Proefopstelling van objecten in het trapportaal.)
Nu meen ik in ons trapportaal een nutteloze ruimte ontdekt te hebben. Niet het portaal als geheel, want dat dient om bij je voordeur of om buiten te komen, maar een deel ervan: een reep steen. Het betreft een soort vensterbank, niet pal onder het raam echter, maar zestig centimeter lager. Volkomen functieloos. De reep is geen versiering en je kunt er niet op staan om bijvoorbeeld het hoge raam te zemen. Je kunt er evenmin je boodschappen op zetten, daartoe is hij weer te hoog en te smal. Deze nutteloze reep neem ik voor de installatie in gebruik. Ik wil hem verlichten met een batterij van de aller onnozelste bureaulampjes denkbaar. Ze staan bij elkaar en houden een nutteloos gesprek. Deze ingreep (zoals dat wordt genoemd), maakt deel uit van de installatie in het trapportaal.
Een en ander is bedoeld om een kort moment van intens genoegen op te roepen; een feest van kleur en vorm, een herbergzaam oord. (Vervreemding hebben we al meer dan genoeg.)
Gisteren een proefopstelling gemaakt. Nerveus, omdat ik de grote stukken alleen in m’n atelier had gezien en niet op de juiste plaats. Een elektricien moest onder de feestelijke vormen door duiken. Buurvrouw Maureen was enthousiast bij het zien van de eerste dingen. Als buurvrouw Enny nu niet met haar rollator in het tule blijft haken, zoals T. voorspelde, dan komt het zaterdag helemaal in orde.
De laatste gedachte die opborrelde bij het onttakelen van de proefopstelling was: M’n werk ziet er goddank beter uit dan ik zelf. Toen ik jong en mooi was, ging ‘t met het werk stukken slechter. Nu de tijd aan me trekt, het fysiek naar beneden haalt, alvast grondwaarts naar waar we allemaal terecht zullen komen, hoor ik tot de gelukkigen die deze wip-wap met werk in evenwicht kunnen houden.
Het Trapportaal is te zien tijdens de kunstroute Kunst in de Huiskamer
Pagina 1 van 1 pagina's
