Pagina 23 van 25 pagina's « First < 21 22 23 24 25 >
Curacao voor beginnersTerwijl in m’n atelier waarschijnlijk geheimzinnige schimmelkolonies - de witte vlok en trawanten - zijn uitgebroken, boog ik me over het water van de Carribean Sea.
Wat drijft daar onder de Emmabrug? Waartoe dient deze bas? Zijn nog maar de geringste vragen die naar je kop springen als je oog in oog staat met een postzegeleiland. En nog wel een woordenboek Papiaments aangeschaft ook. Een experimenteel woordenboek, moet ik erbij zeggen; het is nog niet af, het is een aanzetje tot. 
doek#6 in de maak
Nog een kijkje in de atelierkeuken. Zometeen ga ik er weer aan verder. Ook de laatste hand aan de steenkolen en het atelier opruimen voor de vakantie. Ik probeer dit jaar minder mee te nemen dan gewoonlijk. Nu dus een piepklein schetsboekje, m’n schrijfspullen en maar twee boeken. Ga in de lokale boekwinkel kijken of ze werk van Walcott hebben. Marug herlezen. Dieren bekijken en, ben ik bang, de Christoffelberg beklimmen om een plaatselijke cactussoort te zien. Hoe ze in het wild voorkomen. Want dat wil T. graag. Melo’s en Telo’s. (Dat zijn cactussen.) De opuntia - de ordinaire olifantencactusplant, groeit er overal. (En nu wil iedereen natuurlijk weten hoe een armeluizerige artiest op zo’n sjiek eiland terecht komt ...) 
De vriendinnen, de dag na het feest
Schilderij #6 De vriendinnen, de dag na ‘t feest. Het is nog niet af, dames! Jullie staan er nog niet allemaal op en ik moet nog wat aan de gezichten doen. Voorlopig dus dit.
En een foto van m’n voormalige atelier aan de Schipperstraat. Van wat er van over is: gras en stenen.
Wat je vindt
Op het gevaar af dat een en ander weer met omkranst wordt met hoerenjongen (zoals ze dat vroeger noemden als een stukje tekst eenzaam op een bladspiegel achter bleef), probeer ik weer een foto met tekst. In dit geval een foto van de inhoud van mijn atelierkast.
Ik spaar verpakkingen van apparaten en vruchten, schitterend emballagemateriaal dat andere mensen zomaar weggooien, maar dat door mij goed gebruikt kan worden. Zelfs als je er niets mee doet, ziet het er al aantrekkelijk uit.
Duitse lessen
Nee, geen foebbal. In m’n atelier sta ik soms te neurien. Deze week betrapte ik me op een weemoedige canon, die we lang geleden zongen tijdens de Duitse lessen op de middelbare school:“Ost Preussen Land der Walder.”
Om te plagen wil ik dat lied eens zingen voor m’n Poolse schoonzus, woonachtig op voormalig Duits (na Jalta Pools), grondgebied.
Ost Preussen Land der Walder
Und Land des blauen Seens
Die Dunen und des Meeres
Wie bisst du wunderschon.
Verder geen kwaad over Polen. Laat ze maar komen. Wie weet komt m’n broer dan ook mee terug.
