Pagina 1 van 25 pagina's 1 2 3 > Last »
#91 De NachtbaanAvontuurlijk en temperamentvol
(Ardenner das op weg naar Rimbaud.)
Er is veel te zeggen voor het negeren van schulden en plichten; grote dichters deden het al. Dat ontdekte ik, toen we op een miezerige dag in de Ardennen, een uitstapje maakten naar Charleville, naar het Rimbaudmuseum. Zodra ik aan Arthur Rimbaud (1854-1891) denk, krijg ik een licht schuldgevoel omdat ik hem niet gelezen heb. Dat geldt ook voor zijn vriend en minnaar, Paul Verlaine (1844-1896), een man met een hoofd als een uit z’n krachten gegroeid Bintje en op geen stukken na zo knap als Rimbaud - althans, op het schilderij dat ik in Charleville van hen zag.
Verlaine ging ervandoor met Rimbaud en liet z’n vrouw en z’n schuldeisers achter zich. “Niet meer dan logisch”, beweert de documentaire over de twee dichters (ook in het museum te zien). Verlaine en Rimbaud leefden “avontuurlijk en temperamentvol” en dan moet je wel. Ergens anders op de wereld, ik vermoed in Duitsland, waar ze strenger zijn, en zeker ook bij ons, zouden die dichters er postuum nog flink van langs gekregen hebben. Maar de Fransen weten temperament te waarderen, achteraf tenminste. Tijdens een lange wandeling door die typische Ardenner oorlogsblubber, in de omgeving van ons huurhuis, overwoog ik, of ik ook zou kunnen wegkomen met “avontuurlijk en temperamentvol”. Dan moet ik natuurlijk wel als de bliksem geniaal worden en stukken minder braaf.
In elk geval heb ik een opdracht gekregen via Stichting Gemiva: portretten van de bewoners van een woning voor verstandelijk gehandicapten, 7 in totaal. Het hoofd van de nieuwe woonlocatie moest flink z’n best doen om de financi"en voor het project rond te krijgen. Ook al gaat’t om een laag bedrag, toch waren de meningen over deze vorm van geldbesteding ernstig verdeeld. Van veraf kan ik me precies voorstellen wat er te berde is gebracht: Wat heb je aan een schilderij van een onbekende meesteres? Kunnen we niet beter een grotere koelkast kopen? Zal het werk over 200 jaar z’n waarde wel behouden hebben? Gelukkig maken we dat niet meer mee!
Eerst Rimbaud eens lezen. Zal ik kiezen voor zijn ” Dronken boot” of voor ” Een seizoen in de hel”? Avontuurlijk en temperamentvol zeg ik: ” Allebei”. Dat wordt dan wel ’ s nachts lezen, want ’ s avonds moet ik mensen taallessen geven en ik doe voor hoe je moet inburgeren. Of je avontuurlijk en temperamentvol en ingeburgerd kunt zijn, is een kwestie waar ik nog op terugkom. (Of niet, natuurlijk.)
#90 De Nachtbaan
Flexibel worden
Als je kunstenaar bent en de trein met geld laat nog even op zich wachten, moet je bijbaantjes hebben. Ik geef ’ s avonds les. Binnenkort zelfs elke avond. Het sollicitatie- annex inwerkgesprek verliep niet zo vlot en dreigde zelfs even om te kieperen, toen op een vraag van mij het volgende antwoord kwam: ” Nou, wat denk je zelf?” Vanaf de eerste verdieping, in m’n toekomstige leslokaal, zag ik dat het buiten regende. Een flexibele bui die zich met gemak rond alle hoeken van het gebouwtje sloeg. In het noorden van Spanje had ik, jaren terug, de ontdekking gedaan dat ik het niet ben, flexibel. Het lukte me om de etenstijd op te rekken tot negen uur, half tien ’ s avonds, maar om net als de Spanjaarden pas om tien uur met koken te beginnen, ging mijn maag te ver. Ik drink graag, en veel ook, maar langer dan vier uur aperitieven drinken, hou ik niet vol. Als iedereen om ons heen rond elf uur eindelijk begon met het diner, lag ik al in m’n tent, soms met het halfslaperige idee dat ik werd opgediend als gerecht. Bestekgeluiden op kampeerterreinen dragen ver, zelfs bij het beuken van de Atlantische Oceaan. Tot kort daarvoor had ik met de illusie geleefd dat ik me kon aanpassen aan de meeste situaties; in je eentje in je atelier houd je zo’n gedachte gemakkelijk in stand, thuis wordt het al wat lastiger. Bij het inwerkgesprek kwam het ter sprake als eis. De nieuwe werkgever wil flexibele, hoog opgeleide, ervaren docenten, lieden die er geen been in zien om desnoods elke maand voor een andere groep, op nieuwe tijden, te werken. Voor zolang het duurt. (De zogenoemde taalaanbieders grossieren in contracten van vier maanden.) Ergens lekker vastroesten is er niet bij, terwijl ik bij uitstek geschikt ben als schroef, niet als ‘Post-It’ . De vraag is nu, of het me lukt flexibel te worden. Het flexibelste wat ik ooit heb gedaan is: een kind krijgen.En dat viel voor de duvel niet mee. In ruggenprikken geloofden de oerartsen van het Havenziekenhuis toen niet, ondanks m’n kermend geuite opmerking dat ze in de ons omringende landen (waar de prikken wel gegeven werden en worden) toch niet aantoonbaar gekker zijn. Een goede multitasker ben ik ook al niet. Overdag kunsten en s’ avonds lesgeven, hoe zal dat gaan? Je hoort het nog. Ik ben zeker van plan m’n virtuele leven te verbeteren en het blog leven in te blazen. In het echt ga ik eerst naar de Ardennen om daar op tweede kerstdag een valse snor te kopen in de feestartikelenwinkel in Malmedy. Dat doe ik elk jaar; kerstmis=snorren kopen. Of misschien, dit jaar, voor de flexibiliteit, vleugels maat 40. Want die hebben ze daar ook.
#89 BINNENSTEBUITEN/ werk voor expo Nieuwe Kleren
# 88 BINNENSTE BUITEN /NIEUWE KLEREN
#87 BINNENSTEBUITEN/ KLEINE CATALOGUS VAN GROTE DINGEN
Voor de liefhebber van trappen maakte ik een Kleine Catalogus van Grote Dingen. De catalogus verschijnt in zeer beperkte oplage en is met de hand in elkaar gezet. Hij bevat: 7 tekeningen van trappen, fullcolourfoto’s van de hangende trappen (gemaakt door kunstfotograaf Edwin Roelofs) en enkele korte teksten over de werking van ons geheugen.
Je kunt intekenen op de catalogus. Maak 22,50 euro over op bankrekening nummer: 1478 92 031 t.n.v. Marike Vierstra/Catalogus. Laat op dit blog, of op m’n e-mail (.(JavaScript must be enabled to view this email address)) je naam en adres plus postcode achter. Dan krijg je eind januari 2011 de catalogus thuis bezorgd!
